Doorgaan na, en begeven over water

Na zesenveertig keer iets hier geschreven te hebben vraag ik mij serieus af of het nu zo langzamerhand tijd wordt er weer mee te stoppen.  Hoe het nu op dit moment met me gaat is misschien niet meer zo interessant voor anderen om te lezen.  Van een door kanker geraakte persoon begin ik zo langzamerhand weer een, naar de gegeven omstandigheden, normaal leven te leiden.  Kan dat, na een ingrijpende en onzekere tijd, weer een normaal regulier leven te gaan invullen ?  Al een paar dagen, en misschien wel een paar weken, ben ik daar voor mezelf een beetje over gaan nadenken.  Gisteren sprak ik nog met de aardige dame van een boekenwinkel, ik ken haar al wel een tijdje  maar vaak zijn het dan wat oppervlakkige zaken waar we over praten.  Toen wij daar liepen, Gea en ik, kwam ze meteen naar ons toe om te vragen hoe het nu ging.

Het was na lange tijd dat ik daar even naar binnenstapte, eigenlijk was het de bedoeling een nieuwe parkeerschijf te kopen, de mijne was als door een onverklaarbaar wonder uit mijn auto verdwenen.  We hebben daar even staan praten, en toen vertelde zij dat ze ook met deze ziekte te maken had gehad.  Wij wisten dat niet, bij haar was de baarmoeder verwijderd.  Wat zij daarna vertelde raakte mij echt, ook hier ging het om wat je met deze ervaring in de rest van je leven deed.  Het was nooit meer hetzelfde geworden, en dat zou het ook nooit meer worden, na zo nauw bij het einde geweest te zijn.  Zij vertelde, dat ook bij de controles die zij erna had, de artsen spraken van, “ Meisje, meisje, wat ben jij er dichtbij geweest, het had niet veel gescheeld dan was het te laat geweest “.

Als ik dan weer aan de woorden van de uroloog denk, toen hij ons de uitslag van de door de pathaloog onderzochte prostaat vertelde, dat deze al aan het uitbreken was.  Dan vraag ik me af hoe veel tijd er nog was geweest als de huisarts niet direkt had doorgepakt om mijn PSA te laten controleren.  Dan was ik volgens de huidige norm ook in de categorie ongenezelijk terecht gekomen, net als mij buurman waar ik vanzelfsprekend verschikkelijk in mee leef.  We zijn later zonder parkeerschijf weer naar buiten gelopen, zo’n gesprek raakt mij toch.

Buiten is de temperatuur inmiddels tot een dusdanige lage waarde gedaald dat, vooral in combinatie met de oostenwind, het niet een prettige activiteit is je daarin te begeven.  Er wordt regelmatig gesproken over een gevoelstemperatuur, ik vind dat wat overdreven.  Eén temperatuur vind ik ruim voldoende, en als ik zie dat de vijver op twee kleine stukjes na volledig is dichtgevroren dan weet ik voldoende.  Die twee stukjes waarbij het wateroppervlak nog in vloeibare toestand blijft wordt in stand gehouden doordat ik daar zuurstofstenen in het water heb hangen waar lucht doorheen wordt getransporteerd.  En ondanks de nog lagere gevoelstemperatuur blijven deze gaten onbevroren, al worden ze wel steeds kleiner.

Dit weekend zou er een dooiaanval komen, alleen dat woord zet mij dan weer aan het denken.  Hoezo een dooiaanval, het gaat dooien of het blijft vriezen, niks met aanvallen te maken.  Misschien op de schaatsbanen, die als paddestoelen uit de grond schieten of mooier gezegd, “ Als feniksen uit de bevroren as van het gestolde water zijn herrezen “.  Daar zou het nog wel eens op vallen aan kunnen komen, dan geen aan-vallen maar om-vallen, meer in de vorm van onder uit gaan.  Dus van aan naar uit, net als zogezegd een knipperlicht.  Of zoals in het normale leven, omgaan met ziekte en omgaan met gezondheid.  Weet u dat we zelden bezig zijn met ziektes als we gezond zijn, maar andersom is het vaker het geval.

Zou water nadat het bevroren is geweest, ook anders zijn dan als het zich slechts tot dan toe in vloeibare vorm heeft bevonden.  Eigenlijke een hele stomme vraag, water heeft geen gevoel wij wel.  En zoals met gevoelstemperatuur zo is het denk ik ook met het zich bezighouden in ziektes als kanker.  Het draait allemaal om gevoel, met ons hoofd kunnen we het onder normale omstandigheden prima redden.  Zodra ons hart zich ermee gaat bemoeien dan liggen de feiten ineens een heel stuk anders.  Net als lopen over water, dat komt de laatste tweeduizend jaar zelden voor.  Behalve dan wanneer het water zich in een vaste vorm gaat manifesteren, dan kunnen we ineens met duizenden over water bewegen.

Misschien een onnavolgbaar verhaal, maar het geeft wel goed weer wat er zich soms in mijn hoofd afspeelt.  Toch beter maar mee stoppen, ik zie uw mening graag tegemoet.

Advertenties

2 gedachtes over “Doorgaan na, en begeven over water

  1. Kijk Peter als jij gaat stoppen, valt er eel erg voor ons als trouwe lezers. Dus dan ben jij haast verplicht om een tweede uitgave te doen verschijnen van een vervolg bundel. Niet dat wij als trouwe lezers, dat niet zullen te weten waarderen, maar toch.

    Like

  2. Volgens mij heb je je op ‘glad ijs begeven’😉,(kijkend naar de titel), als ik jouw verhaal lees heeft het veel weg van; vallen en opstaan en uitglijden en doorgaan, maar met veel humor en woordspeling geef je steeds weer aan; hoe jij ergens tegenaan kijkt en hoe jij verder gaat met, dat wat er gebeurd is en nog steeds gebeurt ,met je lijf en je hoofd! Hier kan ik op reageren…..met of zonder schrijven….het komt goed….ophet eind….zeker weten!! En als het nog niet goed is….zijn we nog niet op het eind❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s