Schaatsen en sjokken op de beurs

Voor het eerst in zes weken dat ik wakker werd zonder dat ik ergens iets voelde dat op pijn leek.  Nadat ik even wakker was kwam het wel weer wat terug, maar zelfs mijn been deed heel even niet zeer.  Zouden dit eindelijk de voortekenen zijn van een blijvend herstel, of is het iets waar ik nog steeds in geloven wil ?  Na gebruik van het toilet ervaar ik het zitten nog steeds als een onaangename bezigheid, tenminste het eerste kwartier direct erna dan.  Tot zover de klachten, volgende week maar weer kijken of de steigende lijn zich voortzet.

Het begint er op te lijken dat het serieus winter begint te worden, als je bij vorst rond de – 8 graden ’s nachts en overdag rond het vriespunt deze benaming mag gebruiken.  Ik hoorde al dat er niet meer gemalen mocht worden en er een vaarverbod was afgekondigd in Friesland.  Tot op dit moment heb ik nog nooit een lange schaatstocht gemaakt, en diep van binnen ben ik er ook wel van overtuigt dat het voor de toekomende tijd er niet in gaat zitten.  Ik kan mij nog twee keren herinneren dat ik geschaatst heb.  De kortstgeleden keer was in de tijd dat ik nog naar de LTS ging, daar heb ik een krappe twee jaar deelgenoot mogen wezen van al die timmermannetjes en bouwvakkers in spé.

Met een kameraad heb ik me daar eens op glad ijs begeven, en wel op de bevroren korst van het Pekelderdiep.  De eerste keer was op de overdekte ijsbaan van Assen, mijn broer woonde daar met zijn verloofde.  En met haar broertje ben ik eens met de bus de anderhalf uur durende rit aangegaan waar je met de auto volgens mij in die tijd iets meer dan veertig minuten over deed.  Het was een zeer onaangename reis, in die tijd was dat kereltje nog niet toe aan volwassen gedrag.  Hij deed ook bijzonder weinig moeite daar tijdens die busreis een tijdelijke opleving in te bewerkstelligen.  In mij herinnering vond ik hem verdraaid irritant, hij vond het ook grappig mij daar op het ijs in de binnenhal omver te duwen.  Van nature ben ik nooit de persoon geweest om op wraak georriënteerde acties uit te zijn.  Maar toen ‘s middags ook de buitenbaan openging, ondanks de al wat hogere temperaturen, ben ik toch per ongeluk even tegen hem aangeschaatst.  Binnen waren de banen droog, buiten bevond zich een dun laagje water op het ijs.  Hij kon het niet waarderen, ik wel.  We zijn eigenlijk nooit echt vriendjes geworden, maar dat zou een heel ander verhaal opleveren.  Ach zoals ze zeggen, even goede vrienden, sans rancune.

Vandaag zijn onze dochters, samen met Elwin de pakezel, naar de huishoudbeurs.  Alle drie wilden ze dat graag, daar kan ik mij dus totaal geen beeld vormen.  Kijk vrijwillig een keer naar de Ikea, of in het geval dat je op zoek bent naar een nieuw bankstel of andere eethoek, naar de woonboulevard.  Ja, dan heb je in elk geval nog een reden, een goed excuus.  Maar naar de huishoudbeurs, ammehoela van je lang-zal-ze-leven-nooit-niet.  Alleen al de treinreis daarheen, dan blijf ik toch maar lekker hier op mijn geleende fauteuil zitten.  Ze hadden speciaal de trolley van oma geleend, dan hoefde Elwin niet steeds met een tas te sjouwen.  Ik weet het, ik heb bijzonder aardige dochters, zeer begaand met het lot van anderen.  Hebben ze vast van hun moeder geërfd.

Ik ga dus echt nooit van mijn nog resterende levensdagen net als de voorbij gegane daarvoor mij opwinden over het feit dat iemand zich bereidwillig opstelt met één of meerdere tassen over wat voor soort beurs dan ook te kuieren.  We kregen ruim twee uur geleden al de melding dat de tas-op-wieltjes overvol was, waarschijnlijk was hun bezoek daar inmiddels al een kwartier gaande.  Zojuist een foto waarbij hij gecompleteerd was met een rugtas, en een extra trolley.  De zaken lopen daar goed lijkt het wel, wat moet ik toch een hoop jolijt missen hier . . .   Hier zou zo’n lachend gezichtje met een knipoogje op z’n plaats zijn, maar u als lezers had dat vast al wel doorzien.  Ja, ik houd wel van een grapje op z’n tijd.  Humor is iets waar ik veel mee kan, uiteraard naast mijn rotsvast geloof.  Voor beiden is er veel ruimte in mijn leven, maar om daar nou voor naar een beurs te gaan.  Nee, ik blijf wel lekker in de buurt, mijn eigen buurt wel te verstaan.  En ook gewoon op mijn sloffen of pantoffels dan op dit moment, geen schaatsen dus.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s