Het blijft een beetje aanklooien

Zou het dan toch de betere manier zijn, zou het er gewoon aan liggen dat ik ook ‘s avonds voldoende moet drinken ?  Daar was ik juiste een ietwat huiverig voor, en tegen de avond beperkte ik een beetje mijn vocht inname.  Als ik dan tegen een uur of vijf half zes wakker werd, dan voelde ik een heftige brandende pijn bij, rondom, aan en in mijn urineleiding.  Eerlijksheidhalve moet ik daar wel bij vermelden dat het niet helemaal zonder was vanmorgen, maar het was minder pijnlijk dan eerdere keren.  Misschien is dit niet de juiste plaats om deze informatie te brengen, het is natuurlijk wel iets persoonlijks.  Maar ik had me voorgenomen in deze geschreven verslagen open en eerlijk te zijn, en ook dit schijnt er dus klaarblijkelijk bij te horen.  Als er niet voldoende vocht wordt genuttigd dan gaat de urine zich meer concentreren en wordt daardoor zuurder, is mij uitgelegd.  Daardoor wordt het dus lastiger voor de afvoerleiding om gesloten te blijven, dat is mij deze week dus twee keer overkomen.  Nogmaals ik vind dit niet leuk om te vermelden, maar voor de volledigheid van het geheel mag ik het niet achterwege laten.  Nu ik ook ‘s avonds wat meer blijf drinken is er een minder branderig gevoel, en is het bij twee kleine lekkages gebleven.

Helaas is zitten aan de keukentafel nog wel een stap te ver, of beter gezegd, een zit te ver.  Gisteren geprobeerd, heb het twee minuten volgehouden.  Daarna een deken opgerold en daar even op gezeten, dat heb ik nog bijna drie minuten uitgezeten.  Toen toch maar weer mijn keuze op de fauteuil laten vallen, die ik overigens gewisseld heb met Gea.  Zij gebruikt nu de mijne, die is wat gedateerder en zit niet meer zo comfortabel.  Als je dan, zoals in mijn geval de afgelopen zes weken, daar veel in zit gaat het onprettig worden.  Vandaar dat ik na de operatie het aanbod kreeg van stoel te ruilen, een lief aanbod en een verstandig besluit.

Vandaag dus weer wat in de schuur geknutseld aan de commode, samen met Elwin dit keer weer.  Op wat kleine dingetjes na is de kast klaar om geschilderd te worden.  Nog een beetje pasmaken van de lades en de frontjes nog zagen en aanbrengen.  Al met al een prima resultaat, straks meteen maar door met het ledikantje.  Een box was niet meer nodig die was al gevonden op marktplaats, dat scheelt dus weer al had ik met alle genoegen eentje gemaakt.  Voor onze kinderen had ik vroeger ook een box gemaakt, een vijfhoek.  Ik had in die tijd wel eens gehoord van een driehoekbox en dacht meteen, dat moet anders kunnen dan het achterhaalde vierkante model.

Het wil er bij mij maar niet in dat ik nog steeds niet in staat ben gewoon een dagje wat aan te rommelen.  Mijn hele leven heb ik nooit anders gedaan dan altijd maar doorzetten, en nu wil het gewoon niet.  Dat geeft mij een gevoel van falen.  Ik weet dat ik het niet zo moet zien maar hoe dan wel ?  Vier maanden geleden kon ik de hele wereld aan, niets kreeg mij klein.  Wat is daar nu van over gebleven ?  Zoveel dingen die ik aanzag als waren ze moeiteloos lijken nu hoge muren waar ik niet overheen kan klimmen.  Mijn hoop is dat het gaat om tijdelijke beperkingen, maar zes weken vind ik al wel een hele tijd als ik dat mag opmerken.  En dan wil ik het nog niet eens hebben over het gebeuren dat zich al iets langer tussen mijn oren afspeelt.  Zo langzamerhand probeer ik weer mijn anker naar de toekomst uit te gooien, misschien een vreemde uitdrukking maar zo heb ik het lange tijd voor mezelf ervaren.  Toch weer grappig die twee woorden, anker en er varen.  Maar zo was het wel, ergens in de toekomst een houvast creëren en daar naar toewerken.  Niet echt genieten van de weekenden of de vakanties omdat mijn anker daar al voorbij was gegooid.  Na mooie momenten komt er altijd weer het doorgaan met noodzakelijke verplichtingen.

Nu, na een aantal maanden op de rem te zijn gezet, ben ik er een beetje achter gekomen dat veel mijn eigen schuld is.  Door schade en schande wordt men wijzer, wordt er zo spreekwoordelijk uiting aan gegeven.  Ik heb het gevoel dat ik dubbel op halt ben gezet, Hij heeft daar voor gezorgd.  Niet dat ik geloof dat God ons met ziektes te lijf gaat, Hij is liefde daar ben ik zeker van.  Maar ik geloof wel dat er dingen in ons leven gebeuren waarbij wij gestuurd worden, vraag me niet hoe of waarom.  Het is iets waar ik in wil geloven, en dat is alles.  Volgende keer zal ik met het bewijs komen dat God bestaat, tenminste als dat op prijs wordt gesteld.  Laat mij het maar weten, er mag altijd gereageerd worden.  Weet ik meteen ook of er nog op deze stukjes wordt gerekend.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s