Weer in Leer en hier

Voor het eerst weer een dagje uit geweest, nou ja een dagje het was een middagje.  Wel naar Leer in Duitsland, een alleraardigst centrum met wat winkels niet echt groot maar voor een middag is het goed te doen.  Okee, te doen voor zij die het vol kunnen houden.  Voor mij dus weer net even teveel, op een gegeven moment wordt lopen te pijnlijk en zitten is al helemaal een bijna onneembare hobbel.  Daarnaast was ik natuurlijk weer van mening dat ik daar zelf heen en terug kon rijden.  Ik weet het eigenwijs, wat ik persoonlijk dan weer liever betitel met eigenzinnig dat klinkt iets beter, minder eigenwijs.  Wij waren daar met ons drieën naar toe gegaan, ik met mijn twee lieve dochters.  We hebben een mooie middag samen beleefd, daar waren we het alle drie wel over eens.  Ik ben daar trots op, en dat meen ik echt.  We hadden het weer mee, al vind ik dat weer een absurde uitdrukking.  Bij mijn weten hadden we het weer thuis gelaten, onderweg vergezeld door het zich met ons verplaatstende weer en in Leer hadden ze hun eigen weer.  Maar dat laatste weer zat ons dus weer mee.  Alweer zelfs, want toen wij in december daar de Kerstmarkt bezochten zat het weer ook mee.  We zijn daar wat in de weer geweest de laatste tijd, alleen was er nu natuurlijk geen sprake van een Kerstmarkt die zal er in november wel weer zijn. Ijs en weder dienende, zoals dat vroeger steeds weer werd gezegd.  Nou dat was het weer.

Wij hebben daar in een restaurantje nog wat gedronken en gegeten, en daar heb ik dus ook een poging gedaan even te zitten.  Het bleef bij wat heen en weer schuiven, ja alweer net als bij Jochem een week geleden in het theater.  Nog even overwoog ik op een ander plekje, wat lager te gaan zitten.  Maar toen ik zag dat, nadat twee gasten aan een tafeltje vlak voor ons, ergens anders gingen zitten kwam ik daar op terug.  De dame van de bediening, rijkelijk getooid met tatouages op haar armen wat ik in een restaurant nooit echt op z’n plaatst vind, zij raakte met haar mobiele digitale bestelsysteem er volledig door in de war.  Ik wou haar dat een tweede keer besparen, het bestellen liep toch al wat stroefjes een typisch Duits trekje volgens mij.  Laat ik zeggen dat wij vaker lang hebben moeten wachten in een dergelijke uitspanning om ofwel een bestelling te doen, ofwel op het brengen van de spijze, ofwel om nog een drankje te kunnen bestellen, ofwel om een nagerecht te mogen doorgeven en verder alle andere voorkomende contacten die voor een goed verlopend restaurantbezoek uitermate noodzakelijk zijn.  Gelukkig mocht ik zonder de bediening erop aan te spreken, gebruik maken van het toilet anders was mijn tijd daar toch geheel anders verlopen.  Het was buiten droog en dat wou ik binnen ook zo houden.

Op de weg naar huis zijn we nog even in een plaatsje waar we doorheen kwamen gestopt, ik had voor de terugweg het eerste stuk de autobahn gemeden, om bij een supermarkt nog een paar flesjes alcoholische versnaperingen ingeslagen.  Er is daar bij ons oosterburen ten eerste meer keuze en ten tweede staan de prijzen mij iets meer aan.  Het ging maar om drie spirituosen, ik doe meestal kalm aan wat betreft een drankje.  Ik heb nog wel even staan kijken bij een fles Jack Daniëls, het ging mij vooral om de vierkante fles, maar zag daar vooralsnog van af.  U moet weten dat naast het fabriceren van The Bounty, ik vroeger ook wel eens van die scheepjes in een fles heb gemaakt, boven ligt er nog eentje om af te maken.  Maar u raadt het al, de fles is niet meer in de doos aanwezig.  Kan zijn dat deze nog ergens op zolder ligt, die is Jiska aan het opruimen.  Er zijn inmiddels al meer dan vijf vuilniszakken gevuld met overtollig bewaarde zaken, en daarnaast ook al zeker vier met onnodig opgeborgen kleding.  Wij hebben een ruime zolder moet u weten, twee zelfs.  Boven de garage is ook nog een slordige honderdtien vierkante meter opbergruimte, waar veelal reststukken hout en plaatmateriaal staan.  Misschien komt die fles ooit wel weer.

Viel het gisteren mee ? Nee dus, vanmorgen weer stekende pijn in buik en bij urineleiding en mijn bovenbeen blijft maar dwarsliggen.  Weet soms niet goed hoe een beetje normaal op een hoge stoel te zitten.  Toch maar even weer gebeld met ziekenhuis, dit weekend nog even aanzien, en anders maandag of dinsdag bellen.  Dan zorgt Janet, de oncologe en mijn contactpersoon daar, dat ik eind van de week nog door de uroloog word onderzocht.  Door de telefoon is daar moeilijk wat van te zeggen, zei ze.  Ze blijft een bijzonder aangename dame die overkomt als zeer betrokken.  Net als het weer nu, beetje betrokken inmiddels hier weer uiteraard.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s