Medicatie op advies

Eergisteren was ik weer op gesprek bij mijn zeer gewaardeerde therapeut, ja als je tegenwoordig er een beetje bij wilt horen zul je er eentje moeten hebben.  Toch normaal gesproken loop ik niet met de massa mee, sterker nog als iedereen links gaat sla ik rechtsaf.  Het zijn goede gesprekken, niet zozeer diepgaand over wat er allemaal in mijn leven heeft voorgevallen.  Nee, het is meer over hoe het nu een beetje gaat na toch wel een geestelijke als lichamelijke tijd.  Hij heeft een goed luisterend oor, zoals men dat duidt.  Ik zal niet over de gesprekken beginnen, zie ook niet de zin daarvan in.  Nee, wat ik wilde vertellen is dat Kees, de man in kwestie, vond dat ik nogal pijnlijk liep.  In elk geval gaf ik wel die indruk.

Nu moet ik zeggen dat ik net daarvoor een tiental minuten op een harde stoel met houten zitting had trachten te zitten, en dat had er absoluut geen goed aan gedaan.  Maar hij had zeker een punt.  Nu de laatste week was ingegaan van de zes die mij van te voren waren medegedeeld dat ze minimaal nodig waren voor het eerste herstel, dan zou het volgens hem toch een stuk beter moeten gaan.  Zou het niet beter zijn de huisarts inzake de pijnklachten te raadplegen, was zijn voorstel.  En u weet, ik kan zo slecht nee zeggen, vooruit dus maar.  Ik kon daar de volgende dag terecht, gisteren dus, voor de lezers.

We, de huisarts en ik, hebben eerst even de zaak besproken en daarna heeft hij mijn buik onderzocht.  Ik moet zeggen dat het erop drukken best wel vervelend was, het luisteren met de stethoscoop daarentegen was geheel pijnloos.  Het probleem zat hem in mijn darmen.  Daar is zoveel mee gerommeld en verschoven dat ze tijd nodig hebben om weer in het juiste gareel te gaan liggen.  Ook de doorstroming was wat haperig en ook was er veel lucht aanwezig.  Dat verklaarde dus meteen waarom ik ‘s morgens nogal moet ontluchten, het gas heeft zich dan vast een weg gebaand door mijn darmstelsel en ligt klaar om te ontsnappen.  Alleen probeer ik dat een beetje in te houden tot mijn eerste toiletbezoek van de dag, nu meestal rond zes uur, aangezien ik nog niet het risico aandurf daar wat druk op te zetten en dientengevolge ook aan de andere zijde vocht te produceren.

Dat laatste is gelukkig nog steeds niet het geval geweest, dus ik maak me zorgen om niets.  Maar ja je weet maar nooit, ik pas gewoon nog een beetje op.  Ik kwam met een hele tas waarin vier soorten medicatie zaten, capsules die iets met mijn darmen zouden moeten gaan doen.  Weet niet meer zo precies wat, maar ik vertrouw op de dokter.  Daarnaast twee soorten zakjes, een soort vezels en een soort poeder, die opgelost moeten worden in water.  De tweede had ik al ruim vier weken gebruikt, die is om de doorstroming in de darmen te bevorderen door de ontlasting dun te houden.  Wat tevens de reden was dat ik er na vier weken wel een beetje klaar mee was.  En de ander soort is om de inhoud van mijn darmen wat samen te klonteren en op die wijze de aanwezige lucht ook meer bij elkaar te krijgen.  Het vierde medicament dat ik weer meekreeg waren de al een keer eerder beschreven stevige pijnstillers.  Hij vond het absoluut onnodig om met pijn te lopen, en als ik dan een keer iets teveel deed of wilde gaan doen, dan was het beter dat ik deze capsules had staan.  Kijk, dat vind ik dan weer sympathiek van hem.  Hij kent mij een beetje, voor de keren dat ik bij hem op consult ben loopt het altijd wat uit qua tijd.  Hij kreeg nu zelfs een seintje van zijn assistente.

Met de Bounty gaat het gestaag vooruit, ik ben er inmiddels wel achter gekomen dat het niet iets is voor beginners.  En al helemaal niet voor zij die een onrustige natuur bezitten, want dat laatste is wel nodig, zitten en rustig blijven.  In de doos waren ook een pincet en een tangetje meegeleverd, gratis zelfs stond met een sticker op de buitenzijde van de doos vermeld.  Nou geloof ik niet in gratis, maar ik weet de geste wel te waarderen.  En nu ik verder vorder met dit project, moet ik voluit beamen dat deze twee gereedschappen absoluut onontbeerlijk zijn.  Ook houtlijm trouwens, maar dat zat er dan weer niet bij.  Gratis gaat natuurlijk tot op zekere hoogte.  Het hele leven is gratis, alleen is de prijs die er soms voor betaald moet worden wat aan de hoge kant.  Ach we zullen maar zeggen, ik heb nog wat wisselgeld over.  En een papieren tasje, altijd een stuk veiliger dan een plastic excemplaar.  Misschien leg ik dat laatste nog eens uit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s