Orgaanisatorisch vrijwillig verplicht

Er is nogal wat gaande wat betreft het hergebruik van organen, op zich is dat natuurlijk begrijpelijk.  Bij iemand waarbij een onderdeel van zijn lichaam niet meer goed functioneert, is het een uitgemaakte zaak dat zij deze zeer graag vervangen zouden zien worden.  Voor een ander die in het geheel niet te klagen heeft over het functioneren van welk inwendig lichaamsdeel dan ook, ligt die kwestie anders.  De verhalen die zo her en der rondwaren op de digitale snelweg, en naar alle waarschijnlijkheid ook vast wel in de dagbladen, die geven soms wel stof tot nadenken.  En dan met name als het neerkomt op het wel of niet donor zijn, vooral als dat in de huidige vorm uitgaat van het automatisch donorschap mits anders aangegeven.  Vooral dat verplichten is bij menigeen in het verkeerde keelgat geschoten, lijkt mij zo.  Het zou goed zijn als hier een helder beeld van werd tentoongespreid, nu is het allemaal wat wazig.  En de verhalen van hoe één en ander in het werk gaat, is zeker niet bevorderlijk voor de groei van het aantal willige donoren.

Nou geef ik toe dat er in de loop der jaren wel bijzondere opties zijn langsgekomen, en dan wijs ik in de richting van ter dood veroordeelden.  Wel zeg ik er meteen bij dat ik daar absoluut geen voorstander van ben.  Maar ik kan het wel begrijpen vanuit de visie van een patiënt die vanwege ernstig fysiek falen een sombere toekomst tegemoet ziet.  Wanneer is iemand trouwens overleden, dat zou wel eens een doorslaggevende vraag kunnen zijn.  Is de drijfveer in ziekenhuizen het gezond krijgen van één mens of komt er een omslagpunt dat het gaat om het kunnen helpen van meerdere mensen.  Wat is een lichaam waard zouden we kortweg gezegd kunnen concluderen.  Dan slaat het natuurlijk snel door naar, wie heeft er het meeste belang bij.  En de volgende vraag zou kunnen worden, wie heeft er het meeste geld voor over ?

En dan begeven we ons op glad ijs, zodra het financiële aspect ter sprake komt.  Vroeger werd er altijd gezegd, “ Gezondheid is onbetaalbaar “.  Dat is altijd zo geweest, maar begint daar niet iets fundamenteels te veranderen.  Natuurlijk zou ik voor mijzelf nu het liefst een goedwerkende prostaat bezitten, dat scheelde wel een slok op een borrel.  Ik weet trouwens niet eens of dat wel binnen het scala der mogelijkheden ligt, maar dat geheel terzijde.  Hoever moet het nog komen ?  Als alle ziektes bestreden kunnen worden, is dan alle leed uit de wereld ?  Zal er niet altijd het eeuwige gezeur blijven over het prijskaartje ?

Er zullen altijd ziektes en gebreken blijven waar geen kruid tegen gewassen is, dat is mijn overtuiging.  Er zullen altijd mensen blijven sterven, alleen de wijze waarop zal misschien veranderen.  En heel misschien zullen zij die het zich kunnen veroorloven een iets langer leven verkrijgen.  Of ze daar dan per definitie gelukkiger van zullen worden, ook daar heb ik mijn twijfels bij.  Mijn excuses voor dit zwaar beladen onderwerp, ik wou er gewoon een keertje iets over schrijven, bij deze dus.

Onwillekeurig moet ik nu ineens denken aan Godfried Bomans.  Die heeft ook een keer iets gezegd over orgaandonatie, al zal hij dat absoluut anders bedoeld hebben.  Toen hij een een Edison mocht uitreiken aan de wereldberoemde Marlene Dietrich.  Hij was enorm onder de indruk van haar aanwezigheid, althans zo liet hij het overkomen.  Bij zijn schijnbaar schuchtere wijze van aankonding voor deze zeer gerespecteerde en allom bejubelde actrice, sprak hij de onsterfelijke woorden, “ Had mijn vrouw maar één zo’n been “.  Kijk dat zet orgaanmigratie in een totaal ander daglicht.  Als je daarbij de gevleugelde uitspraak noemt bij het niet kunnen of willen weigeren van een aangeboden tweede drankje terwijl je eigenlijk weg wilde, “ Op één been kun je niet lopen “.

Je kunt er altijd nog zanger mee worden, dat heeft de geschiedenis ons wel geleerd.  We zullen maar afwachten wat de geschiedenis ons nog verder allemaal gaat leren, maar ik hou m’n poot stijf.  Al is het alleen maar in mijn bovenbeen, en dan alleen nog maar vanwege het verwijderen van de lymfeklieren.  Een grapje op zijn tijd hoort er toch bij, zolang je je hoofd er maar bij houdt.  En je hart op de juiste plaats hebt.  Tot zover dan maar straks zaag ik door te ver door.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s