Een avondje verzitten

Achteraf, of eigenlijk wist ik dat natuurlijk van te voren, was het gisteren best wel een bezige dag.  Twee keer visite, uitvoerige gesprekken waar toch het afgelopen wel en wee wat betreft mij als individu en ons als gezin ter sprake komt.  Dan komt het gebeuren toch weer een beeje terug.  Een soort heftige film waarvan ik het einde al weet, gezien als het einde tot nu toe.  We zijn nog volop draaiende, maar een happy end zit er altijd nog in.  En dan ‘s avonds weer naar Emmen, ditmaal dus niet voor een bezoekje aan het Scheper ziekenhuis maar het Atlas Theater.  En zo vriendelijk en gastvrij ze in het daar ter plaatse hospitaal zijn, zo waren de dames die de gasten ontvingen in de schouwburg dat eveneens.  Het was voor Jochem Myjer de eerste keer dat hij daar zijn show bracht, voor mij was het ook de eerste keer dat ik in dat theater mijn acte de présence had.  Rij vier is aardig dicht bij het podium, en in mijn geheugen staat mij nog goed bij dat bij hem voor in de zaal zitten je best nog wel eens voor een verrassing kunt komen te staan.  Zij het dan terwijl je daar zit.  Maar de uitdrukking spreekt van, “ voor een verrassing komen te staan “, dus zittend staan en dan een eventuele verrassing.  Als je trouwens weet wat er gaat gebeuren is het natuurlijk geen overrompeling meer, omdat je ervan wist.  Waar ik op aan wil is zijn voorgaande show, die hebben Jiska en ik twee keer bezocht.  Ook daar werd op een, voor de aanwezigen voor in het publiek tot volslagen ontsteltenis, vrolijk met water gesputterd.  Dus toen wij wederom bij zijn optreden waren, wisten wij wat er stond te gebeuren, diegenen daar op de eerste rij eerst niet.  Later wel dus.  Ik was gewaarschuwd, en kreeg ook gelijk.  Dit keer bleef het beperkt tot één of twee toeschouwers, zij konden er zelf ook om lachen net als de rest van de zaal.  Alleen werd er daarna wel wat meer argwanend naar boven gekeken, geheel overbodig trouwens.

Het viel mij eigenlijk behoorlijk mee dat ik het kon volhouden, het zitten was vervelend ik heb regelmatig wat zitten te verzitten.  Wim Kan heeft deze woorden eens gebruikt bij een optreden, hij had grote tekstborden op de grond liggen die hem ondersteunden bij zijn voorstelling.  Alleen als de show vorderde dan was hij aan de volgende tekstborden toe, en die lagen net buiten zijn gezichtsveld.  Dus zo af en toe moest hij even gaan verzitten, eigenlijk dus dichterbij zitten.  Bij mij was dit in het geheel niet van toepassing, bij mij was het alleen dat mijn been geïrriteerd aan begon te voelen.  Ik had een spijkerbroek aan die iets strakker zit dan de voor mij al een aantal weken gedragen soort joggingbroek.  Dat zit toch een stuk onprettiger, vooral als je ook nog wat minder beenruimte hebt dan het gebruikelijke stuk dat ik thuis gebruik.  Ook het grote aantal mensen om mij heen was even wennen.  Nu ben ik al helemaal niet de persoon om mij in grote gezelschappen te begeven, en hou als groot maar aan meer dan dertig.  Maar vooral ook omdat ik ook nog wat herstellende ben van lichte klachten met betrekking tot depressie.  Dat klinkt erger dan het is, maar de feiten liggen er helaas.

Voordat de deuren van de theaterzaal opengingen zaten wij te wachten in de hal, en die begon steeds voller te worden.  Logisch natuurlijk, alles was uitverkocht ook voor de resterende twee avonden dat Jochem hier zijn kijk en luisterspel ten tonele spreidt.  Het is misschien een rare kwinkslag van mij maar als ik zo al die gasten zie langslopen, ieder met hun eigen visie op het leven.  Dan moet ik onwillekeurig denken aan de laatste keer dat in in een grote theaterzaal was, een veel grotere trouwens.  Volgens mijn schatting konden hier zo’n duizend mensen in, in die andere liep dat naar de twaalfduizend, dat is toch wel als een behoorlijk verschil aan te duiden.  Daar was het in de gang rond de eigenlijke arena ook iets drukker, terwijl het ookdaar maar ging om het optreden van slechts één persoon.  De zanger, componist en eigen tekstschrijver, Reinhard Mey.

Ik heb dan het gevoel dat er enorm veel indrukken op mij af komen, ik zie al die gezichten van mensen om mij heen en kan soms bijna voelen wat zij voelen.  Gisteren heb ik dat weer zo ervaren, kon me er wel wat beter voor afsluiten, gelukkig maar.  Ook daarin ga ik haast geloven dat het ook tussen mijn oren de goede kant op gaat.  Toch blijft er de angst, maar misschien is dat iets waar ik maar moet leren leven.  En zonder een beetje spanning zou het leven toch verschikkelijk saai en eentonig worden.  Ja toch, niet dan ?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s