Albert, Wim en Karel

Ten eerste ben ik vanaf gisteravond geheel af van de pijnstillers, wilde het toch weer proberen.  Ook vannacht ben ik zonder teveel pijnlijke klachten doorgekomen, zo af en toe wat steken maar die waren te verdragen.  Dit beschouw ik toch wel als een flinke stap in de betere richting, niet verwacht dat het zolang op zich zou laten wachten.  Al moet ik hier natuurlijk wel vermelden dat ik tot een paar weken geleden geen enkele ervaring had met een prostaat operatie.  Maar dat leek mij voor de hand liggend, het gebrek aan deze ondervinding.  Nu wordt er ook iets verwacht als een tweede, omdat ik natuurlijk begon met, ten eerste.  Zo is er altijd wel een bepaald verwachtingspatroon.  Net als ik na een ingrijpende zware operatie, ik was er een beetje van uitgegaan dat ik na twee weken wel aan de beterende hand was. Soms moeten we ons verwachtingspatroon een ietsepietsie bijstellen, in de andere gevallen kan het volledig van tafel.

Ten tweede dus.  Gisteren werd ik gebeld door Albert, of het goed was dat hij morgen even langskwam.  Dat is vandaag dus, uiteraard is dat goed, hij is ene alleraardigst en innemende man.  Daarnaast een uitstekende gesprekspartner en ook bewogen door al wat mij is overkomen.  We hebben de hele morgen zitten praten over de meest uiteenlopende zaken.  Hij was er nog maar net toen de telefoon ging, het was die goeie ouwe Karel.  Hij wilde zowaar mij met een bezoekje vereren, dat doet mij werkelijk goed.  Toch, twee meelevende gasten op één morgen leek mij iets teveel van het goede.  Daarnaast ben ik persoonlijk van mening, dat je je gasten alle tijd en energie moet gunnen.  Met pijn in mijn hart heb ik Karel dat verteld.  “ Maar als je wilt, ben je vanmiddag van harte welkom “, repliceerde ik nog als vorm van welgemeend excuus.  Hij zou even overleggen, vijf minuten later belde hij weer dat het ‘s middags niet ging lukken.  Maar hij zou absoluut nog langskomen, dat beloofde hij.

Albert is een wat oudere, maar zeer vriendelijke betrokken man, dus de morgen is omgevlogen.  Terwijl ik nu met dit stukje bezig ben te schrijven gaat de telefoon, je zou haast zeggen dat het erom gedaan wordt.  Daar belt ook één van mijn zeer goede vrienden, en grote beroemdheid in Stadskanaal en direkte omstreken.  Het begint er steeds meer op te lijken dat mijn standpunt aangaande het feit dat ik mij nooit beroemde op vele vrienden, dat ik daarmee abuis was.  Zoals men vroeger plachtte te verwoorden, “ Bezijden de waarheid “.  Het is mij de laatste weken duidelijk geworden dat er echt wel goede vrienden zijn die zich om mijn wel en wee bekommeren.

Vanmiddag mocht ik mij dus verheugen op wederom een bezoekje, en dit keer was het de enige echte Knoalster van het joar.  Jazeker, mijn zeer gewaardeerde en meest trouwe lezer dezes, Wim.  Zonder gekheid, al is dat bij Wim best wel eens lastig, maar echt zonder gekheid ik heb enorm veel bewondering voor deze al wat op gevorderde leeftijd bevindende toffe peer.  Soms denk ik wel eens, “ Zou hij het thuis wat benauwend en wat te eentonig vinden ?”  Hij is zo ontzettend veel bezig met allerlei activiteiten in verband met vrijwilligerswerk.  Ik weet uit betrouwbare bron echter, dat hij een zeer gelukkig huwelijk heeft, hij heeft dat zelf wel eens door laten schemeren.  Dus ook vanmiddag heb ik weer fijn gekeuveld over de meest uiteenlopende zaken.  Begin tweeduizend zijn wij nog een korte periode collega’s geweest, daar heb ik hem ook leren kennen.  Hij is net als ik, een echte door en door houtman.  Gisteren zou ik ook nog bezoek krijgen, maar helaas door persoonlijke omstandigheden werd er afgebeld.  Wel met de oprecht gemeende excuses, hij had zo graag even bij mij langs gewild.  We hebben meer dan drie kwartier met gebruik van de telefoon met elkaar gesproken.

Wat is dat toch een rijke zegen voor mensen, we kunnen met elkaar praten.  Bij dieren zul je die eigenschap zelden tot nooit zien.  Zo langzamerhand begin ik er aardigheid in te krijgen een beetje gebrekkig te zijn, dan krijg je fijn de mogelijkheid om met elkaar van woorden te wisselen.  Dit geeft mij enorm veel steun en kracht, ik hoop derhalve ook hetzelfde voor mijn gesprekspartners.  En eigenlijk ben ik daar wel van overtuigt, als ik zo vrij mag zijn dit te opperen.  Zei een groot voetballer niet eens, “ Elk voordeel, heb z’n nadeel ”.  Andersom zal dat ook vast wel gelden, “ Elk nadeel, heb z’n voordeel “.  Het ga u goed.  Tot ons volgende gesprekje, zullen we maar zeggen . . . zal ik maar zeggen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s