Hendrik Groen en Jochem Myjer

Al eerder heb ik het over relativeren gehad, eigenlijk bestaat het hele leven van een weldenkende uit relativeren.  Zo lees ik op dit moment, op aanraden van mijn dochter, het boek van Hendrik Groen.  Hierin gaat het om de dagelijkse beslommeringen cq perikelen die zich afspelen in een bejaardentehuis.  Zelf heb ik daar niet heel veel ervaring mee, en naar alle waarschijnlijkheid zal ik dat ook niet gaan beleven.  Geen zorgen, ik doel hierbij niet op lichamelijke beperkingen in de toekomst.  Ik denk alleen dat tegen de tijd dat ik vanwege ouderdomsklachten pas in aanmerking zou kunnen komen voor oude mensen opvang, deze er niet meer is.  Misschien een dagje in een mooie kamer met uitzicht op een groot beeldscherm.  Met, vooraf naar geïnformeerde voorkeur wat betreft uitzicht, een mooi en kalm levenseinde na het nuttigen van een overheerlijke cocktail.  Daarna zou ik dan lang mogen slapen, heel lang.  Mijn oma heeft een tijd lang wel zo’n opvang voor oudjes als haar huis mogen ervaren, we hebben het hier over begin jaren zeventig.  Dat beeld heb ik een beetje voor de geest wanneer ik dat boek lees.  Voor oudjes is het welhaast te benoemen als het op één na laatste eindstation, ik heb er ook wel eens een gedicht over geschreven.  Dat was dan meer gericht aan mijn moeder, ook zij heeft de laatste jaren van haar leven in zo’n tehuis verbracht.  Zij vergeleek het vaak met een kleuterschool, en dat herken ik ook bij Hendrik Groen.

In eerste instantie was ik niet echt gecharmeerd van dit boek, de nadruk ligt vooral op het laatste traject.  Het dingen niet meer kunnen, lichamelijke klachten die alleen maar erger worden.  Misschien omdat ik zelf ook herstellende was en niet zeker wist, ook nu nog niet weet, ik trok het me waarschijnlijk een beetje teveel aan, nu gaat dat wat beter.  Het boek is zeker een aanrader, zoals gezegd een mix tussen “ One flew over the cuckoo’s nest “ en “ De honderjarige man die uit het raam klom “.

Het afgelopen weekend heb ik een beetje een terugslag gehad in de vorm van niet kunnen slapen, net als de eerste dag dat ik thuis was uit het ziekenhuis.  Zo erg benauwd dat ik niet meer op bed kon blijven liggen, heel beangstigend.  Om half vijf ‘s ochtends heb ik mij maar aangekleed twee beschuitjes gesmeerd thee gezet en ben op mijn stoel voor de tv gaan zitten.  Mythbusters, één van mijn favoriete programma’s, lang leven uitzending gemist, of moet ik zeggen, “ Uitzending gemythst “.  Gelukkig ging het de volgende nacht weer beter.  Heb alles losgelaten toen ik op bed ging, en dat mocht ik dat loslaten.

Eigenlijk zit ik me een beetje voor te bereiden, morgenavond gaan we naar het theater in Emmen.  Jochem Myjer, ik kijk ernaar uit met gemengde gevoelens.  De vorige theatershow heb ik met Jiska twee keer bezocht, ze is zelfs nog met de held op de foto gekomen.  Een held zeg ik, en heel terecht, hij is in mijn ogen de allerbeste cabaretier die wij in Nederland kennen.  Vooral de wijze waarop hij in zijn vorige show om ging met zijn tumor, de behandeling en het vervolg.  Briljant, zo serieus en toch met een humoristische ondertoon.  Dat ligt mij wel, zou het graag ook zo kunnen.  Waarom gemengde gevoelens ?  Ten eerste de rit erheen en weer naar huis, kan ik daar een beetje normaal zitten, en lukt het mij op tijd bij een toilet te komen als de druk te groot wordt.  Maar een avond met Jochem is natuurlijk wel enige offers waard, dus we gaan ervoor.  Ik hoop ook dat het lachen mij niet zodanig zal vergaan dat het lachen mij vergaat, en ik ongewenste wateroverlast ga ervaren.  Dat zou ik zacht uitgedrukt, hoogst pijnlijk vinden.  Spannend dus van twee kanten, maar niet teveel vloeistof tot mij nemen in de aanloop naar de avond toe.  Of anders toch maar een zekerheid inbouwen, nee liever geen doekjes tegen het zogeheten bloeden.  Beetje spanning hoort erbij, en Jochem zal meer spanning hebben dan het aanwezige publiek.  Toch altijd weer een uitdaging daar voor een grote zaal je ding te doen, Reinhard Mey heeft het wel eens in een lied verwoord met, “ Du musst wahnsinnig sein, daraus zu gehen ganz allein “.  En Udo Jürgens noemde de titel van zijn biografie, “ Unter smoking Gänzehaut “.  Vrij vertaald, onder je nette pak, kippenvel.  Ik laat mij verrassen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s