Normaal als een vis op het droge

Het zonnetje schijnt, een helder blauwe lucht en het ziet er vorstig uit.  Wat kan een mens nog meer van het weer in deze tijd van het jaar verwachten, ja de ideale omstandigheden voor een Elfstedentocht, leuk heel leuk maar dat gaat dus weer net iets te ver voor mij.   Al moet ik wel toegeven dat het wel wat zou zijn, en in mijn huidige toestand van langzaam en af en toe pijnlijk herstel zou het een aangenaam vermaak zijn.  Afgelopen week was er door zij die zogenaamd verstand hebben van weersverwachtingen, ik zeg nooit weersvoorspellingen maar verwachtingen, dat er strenge vorst zou komen.

Vrijdagmiddag ben ik daarvoor speciaal nog naar de vijver gelopen om één van de pompen uit te zetten, dit omdat er altijd de kans bestaat dat de aanvoer zou dichtvriezen en op deze desastreuze wijze de hele vijver leegpompen.  Dat zou natuurlijk zeer kwalijke gevolgen hebben voor alle levende creaturen die zich in het water van de vijver bevinden en dat, naar alle waarschijnlijkheid, als hun wereld beschouwen.  Net zoals ik het hier en nu als de mijne beschouw, misschien kom ik daar straks nog even op terug.

Zoals het nu met de bijgestelde verwachtingen lijkt zal het niet komen tot een stevige ijslaag op natuur ijs, maar zoals wel vaker is gebleken.  Misschien zeggen ze morgen weer iets anders.  Niets is zo veranderlijk als het weer, placht men toch vaak te opperen.  Niets is voor mij nu zo veranderlijk als steeds die zeurende en zo af en toe zelfs snijdende pijn in mijn onderbuik.  Zojuist werd ik nog gebeld door Janet van het Scheper ziekenhuis in Emmen om te vragen hoe het nu ging.  Zoals zij mij vertelde was het niet gebruikelijk dat er na drie weken nog te veel pijn was, ze gaat nog overleggen met de uroloog.  Van blaasontsteking was geen sprake, mijn op kweek gezette plasje was negatief.

Dat kun je van mijn karakter niet zeggen, ik doe steeds mijn best positief te blijven.  Mijn overtuiging en geloof zijn daar voor een groot deel verantwoordelijk voor.  Daar ben ik echt gelukkig door, ondanks alles wat nu een beetje tegenzit.  Haast zou ik gaan denken dat de wijze waarop ik nu leef een gewoonte begint te worden.  De speciale kousen die ik overdag moet dragen, vanwege het ontbreken van de lymfeklieren, die kosten mij al behoorlijk veel pijn, moeite en tijd om ze aan te trekken.  Vroeger stond ik binnen twee tellen naast mijn bed en nog geen twee minuten later was ik al aangekleed.  Nu begint mijn dag al tegen vier uur ‘s morgens, als ik vanwege een stekende druk in mijn blaas ik kalm aan mij naar de badkamer begeef en daar mijn overtollig vocht loos op de daarvoor bestemde poepdoos.  Een oud woord voor het toilet wat ik toch een keertje wilde gebruiken vanwege de bijklank, letwel ik schrijf bijklank en niet bijstank.

Zoals de eerder genoemde vissen in mijn vijver die plek als hun universum zullen beschouwen, er een beetje van uitgaande dat zij zich daar totaal niet van bewust zijn maar domweg niet anders weten.  Zo zit ik nu dus ook in een wereld die langzaam aan vertrouwd begint te raken.  Zal straks weer wennen worden als het, en daar ga ik nog steeds van uit, weer een beetje de gang gaat nemen die ik in de voorgaande vijftig jaren heb mogen beleven.  Dan gaan mijn gedachten toch ongevraagd naar zij die voor de rest van hun leven met beperkingen om moeten gaan, ik denk aan mjn broer die met een stoma leeft, waar hij in mijn ogen op een werkelijke krachtige wijze mee omgaat.  Ook denk ik dan aan zij die niet meer kunnen lopen of alleen nog maar op bed kunnen liggen.  Nee, ik weet dat wij daar niet teveel aan moeten denken, maar zo af en toe te realiseren hoe goed we het soms hebben.  Daar is volgens mij helemaal niks mis mee.

Er staat in het grote Boek geschreven, “ Tel uw zegeningen “.  Ja, dat zouden we moeten doen.  Gewoon bestaat niet, normaal is hooguit de benaming voor benzine of een patatje zonder iets erbij.  Niemand heeft de zekerheid dat het volgende week nog net zo is, net als met het weer.  Vandaag mooi zonnig heldere lucht en een beetje vorstig, over een week misschien wel regen, hagel en storm.  En dan roepen dat het niet normaal is, ja misschien is dat ook wel zo.  Maar helaas we zullen het ermee moeten doen.  Ik ook nu en hier.

 

Advertenties

Een gedachte over “Normaal als een vis op het droge

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s