Onverdiend en onverwachts, toch een zege

Dertienhonderd stappen, een record tot de Valgweg en weer terug.  Ik heb mezelf overtroffen.  Ja, ik weet heus wel dat dit in schril contrast staat tot de hoeveelheid stappen die ik elke dag maakte toen ik nog een werkzaam leven had.  Daar stond de teller rond twee uur ‘s middags al over de tienduizend.  Nu dus een onhaalbaar gegeven, maar het begin is er.  Tot vier keer toe had ik de eerste afslag, een zandweg, links vanaf onze woning bijna gehaald.  Drie keer heb ik iets eerder rechtsomkeerts gemaakt.  Ongelofelijk dat ik hier trots op ben, en toch voelt het als een triomf.  Kijk wij weten niet wat er nog allemaal gaat gebeuren, het kan alle kanten opgaan.  Toch zullen we die weg gaan, zal ik die weg gaan.  Zal ik die weg geleid worden.

Vanmorgen vertelde mijn schoonzoon dat zijn moeder, waar ik gisteren nog over schreef, dat zij vannacht weer met een ambulance naar het ziekenhuis is gebracht vanwege benauwdheid en meer van dat soort vervelende gerelateerde klachten.  Ik begrijp heel goed dat het haar teveel wordt, ze is een zeer zorgzame dame die in haar familie een belangrijke spil is.  Maar de hele situatie met haar moeder, wat er behoorlijk ernstig uitziet, levensbedreigend moeten we helaas toegeven, grijpt haar aan.  En ook voor haar, wat er vorig jaar allemaal is voorgevallen bij onze oudste dochter, en uiteraard wat er nu allemaal met mij gebeurd zorgt wel voor de nodige spanning.  Soms is dat gewoonweg teveel.  Ik leef enorm met ze mee, en bid en hoop dat het goed mag komen.  Zo gaat het wel eens in een leven, een hele tijd is het altijd het welbekende rozegeur en maneschijn.  Maar dan opeens wordt het rozendoorns en “The dark side of the moon “.  Wat op zich dan weer een fantastisch album is met schitterende nummers luister gerust eens een keer.  Er wordt wel eens gezegd dat dit alles bij het leven hoort, en daar zit natuurlijk een kern van waarheid in, toch is het in de tijd dat je dit overkomt ronduit vervelend te noemen.

Toen ik klein was maar al wel een beetje begon te denken, ik was daar op tijd bij, toen heb ik wel eens mijn gedachtentjes laten gaan over de laatste jaren van de tweede wereldoorlog.  Steeds moest ik dan denken aan zij die er in probeerden te overleven, hoe zwaar dat geweest moet zijn.  Dan speelde de vreemde gedachte door mijn hoofd, waar ze zich nou eigenlijk nog druk om hoefden te maken daar begin 1945.  De oorlog was toch al bijna afgelopen, doe toch kalm aan nog een paar maanden dan is het voorbij.

Tegen de tijd dat ik nog iets meer ging nadenken kwam ik vanzelfsprekend tot de conclusie, dat zij die probeerden te overleven in die wrede wereld, dat zij niet wisten dat het allemaal op het eind liep.  Er zullen vast wel vaker geruchten zijn geweest dat het snel zou zijn afgelopen met die rotmoffen.  Dat laatste woord gebruik ik omdat mijn oma het vaak bezigde, elke keer als het over onze oosterburen ging en daarnaast elke keer als het met wat voor vorm dan ook wat met dat land gerelateerd kon worden.  Mijn beide ouders zijn opgegroeid in Enschede, en beiden hebben de oorlog zeer bewust ervaren.  Ze hebben er nooit veel over verteld, af en toe wat dingen die ze kwijt wilden maar niet op die wijze dat ik het beeld wat ik van die tijd heb door hen is ingekleurd.  Wij leven nu met de kennis van nu, en wetende wat er allemaal tot nu toe is gebeurd.  Maar van hoe het leven zich verder ontvouwt, hoeveel ontvouwingen ons nog resten, daar weten wij niets van.  Gelukkig maar zullen we maar denken, ik had datgene wat mij en ons nu overkomt niet van tevoren willen weten.  Dat zou het leven pas zwaar maken, maar misschien is het daarom ook als verstandig te beschouwen om uit te gaan van de positieve kant.  Als we blijven geloven dat het goed gaat komen krijgen we daar vast meer energie van dan, het zogeheten bij de pakken te gaan neerzitten.

Er zijn van die mooie gevleugelde uitspraken, ik ken er vele heb er ook wel eens gebruik van gemaakt in mijn gedichten.  Deze wil ik hier graag met u delen.  Ik heb hem een hele poos geleden eens op de radio gehoord, een hele poos geleden zeker wel dertig, zoniet veertig jaar geleden.  Hij luidt, “ Veel geluk wordt vertrapt, omdat het te dicht voor onze voeten ligt “.  En daar ben ik heilig van overtuigt, wij zijn ver-kijkers, te ver-kijkers.  We plannen van alles voor onze toekomst en die van onze kinderen, helaas kijken we zo ver, dat we niet door hebben dat tegen die tijd onze kinderen geen kinderen meer zijn.  Ik besluit dit stukje met nog een quote, en daar mag u rustig over nadenken.

“ Er was eens een tuin en daar omheen stond een schutting die zo hoog was, dat alleen de kinderen er over heen konden kijken “.

 

Advertenties

Een gedachte over “Onverdiend en onverwachts, toch een zege

  1. Idd soms zien we niet wat voor ons, naast ons, om ons heen ligt…..zegeningen….hoe klein ook in onze ogen….worden waardevol en groot als we even stilstaan en heel bewust kijken….pas dan zien we Door alles heen, hoe het echt is! Dat de zegeningen meer en meer zichtbaar worden….veracht de kleine dingen niet…..maar Kijk en let op en ….ervaar dan…
    Veul Loifs van ons ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s