Beschadigd, maar nog bruikbaar

In onze slaapkamer staat tegen het voeteneind van het bed, ik heb dat altijd een bijzonder woord gevonden voeteneind hoe zijn ze er ooit opgekomen, maar daar staat bij ons een grote rieten mand.  Deze hebben wij lang geleden, toen onze dochters nog klein waren, eens gekocht.  Daarin zaten vele knuffels van pluizige beren tot verklede hondjes.  Teigetje, Iejoor, Knorretje en heel veel uitvoeringen van Winnie de Pooh hadden daar hun bergplaats.  Nu wordt die mand gevuld met wat lakens en dekbedden die eigenlijk niet meer vaak gebruikt worden maar toch voor alle zekerheid maar houden.  Er bovenop leg ik dan mijn uitgetrokken kleren voor ik op bed ga.  Deze mand vervult dus een dubbele functie, van het opbergen tot het opleggen.  Het is zoals gezegd een gedateerde mand er zitten ook de te verwachten beschadigingen aan en diverse slijtplekken ook omdat de mand altijd tegen de muur stond en elke keer als de klep omhoog werd geduwd kreeg het riet er van langs.

Weer een vreemde insteek zult u denken, waar wil de schrijver dezes nu weer naar toe ?  Weet u op dit moment voel ik mij een beetje als die mand, eens helemaal compleet stevig en een vertrouwde bergplaats voor kostbare en geliefde knuffels, maar nu gehavend en geschuurd met een slecht sluitend deksel.

Na alles wat mij, wat ons maar uiteraard lichamelijk gezien mij, is overkomen ben ik nu te vinden in een periode, een moment hopelijk, dat het erop lijkt dat het te zwaar wordt.  Is het zo dat dit het is, en ik hier maar aan moet wennen.  Komt er straks toch een uitslag die weer niet dat is wat ons een gerust gevoel zou geven.  Of gaan we straks geheel gezond, zij het dan wat gehavend, op voor een nieuwe ronde een  toevluchtsoord om te dragen en troosten.  En een steuntje voor anderen die ook door zware tijden moeten gaan.

Ik heb eens een gedicht geschreven over een waterkruik deze was gescheurd en water lekte daaruit, de eigenaar van de kruik liep hiermee van een waterbron naar huis.  Onderweg liet hij daar een spoor achter van water wat lekte.  Toen iemand hem vroeg waarom hij die kruik niet verving voor een lekvrij exemplaar vertelde de drager hem.  “ Kijk eens langs het pad dat ik elke dag loop, daar groeit en bloeit van alles, en dat door het gemorste water ”.  Soms is het leven zwaar toch moeten wij daar doorheen, let dan goed op wat er om je heen gebeurd.  Er is meer.  Alleen door de zorgen, de pijn en soms ook verdriet is onze blik wat vertroebeld we kunnen dan niet meer zo helder zien wat er echt gebeurd.

Vandaag heb ik tot bijna half twaalf op bed gelegen, het wou even niet meer.  Er wordt dan gezegd dat het begrijpelijk is, het is soms ook net even te veel en willen we eigenlijk niet verder.  Het hoeft niet meer, wat heeft het nog voor zin.  Helaas kan ik daar op dit moment geen antwoord op geven, ik weet het echt niet.  De uitslag van gisteren heeft mij wel wat gedaan.  Misschien was ik te veel ervan overtuigd, mede gezien de eerdere uitslagen, dat het nu goed zou zijn.  En misschien is dat ook wel zo, misschien over drie maanden zal blijken dat de PSA waarde niet meetbaar is . . . misschien.  Nu zal ik, nu zullen wij, genoegen moeten nemen met de voorlopige uitkomsten en het vertrouwen van de uroloog dat hij alle kwalijkheden op juiste wijze heeft verwijderd.  Bovenal is daar altijd weer het vertrouwen op Hem die mij draagt als het te zwaar is.  Jammer dat ik daar soms te snel voor wil zijn, ik zal geduld moeten hebben.  In de huidige omstandigheden mij erbij neerleggen.  Niet klakkeloos over me heen laten komen nee, ervoor gaan.  Alleen vanmorgen wou het even niet, na een aantal ingrijpende maanden was dat ook een keer te verwachten, ik ben maar een kwetsbaar mensje en soms is het gewoon op.  Maar opgeven wil ik niet, achter alle moeilijke tijden komt ook eens weer iets goeds, daar hou ik mijn blik op gevestigd.

Van Thea, een goede vriendin, onze in vroeger tijden aardige buurvrouw en tevens schoonmoeder van onze oudste dochter, hoorden wij dat het niet zo goed gaat met haar moeder.  Details zal ik u mee besparen.  Maar dat het voor haar en haar familie een verschikkelijke zware tijd is wil ik hier wel vermelden.  Af en toe appen we over wat ons zo raakt, en elke keer denk ik dan weer wat is het toch goed vrienden te hebben.  Vrienden in lief en leed, zo kunnen we er voor elkaar, als het net even te zwaar wordt, zijn.  En samen gaan we verder, waarheen ?  Geen flauw idee. Wanneer, hoe of wat ?  Niet nodig om te weten, maar wel het volste vertrouwen en de overtuiging dat Zijn plan altijd doorgaat.

Advertenties

Een gedachte over “Beschadigd, maar nog bruikbaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s