Stapje voor stapje

Morgen gaan we weer naar het ziekenhuis, ik ga er gemakshalve maar van uit dat een deel is voor controle, een deel hoe alles vanuit het medisch oogpunt is gegaan, maar vooral voor een belangrijk deel om de uitslag.  Nou is dat altijd iets, een uitslag, of het nou voor het afleggen van een rijvaardigheidsproef gaat waar dan wordt uitgekeken naar het kaartje, vroeger het roze papiertje genoemd.  Het bewijs dat je wordt toegelaten op ‘s Heren wegen en dat in combinatie met het besturen van een gemotoriseerd voertuig.  Een andere uitslag kan bijvoorbeeld het behalen van voldoende punten om als zodanig een studie of opleiding tot het gewenste resultaat te hebben volbracht.  Nog een andere uitslag is het verkleuren van gedeeltes van de huid dit vaak ten gevolge van één of andere vorm van allergie, of als gevolg van een onderzoek waarbij de huid reageert op aangebrachte stoffen.  Bij mij ging het heel lang geleden nog met spuitjes een stuk of veertig, waar ik dan in de vorm van een uitslag op reageerde.  Een bultje, maar dit alles is al zeker veertig jaar geleden.  De uitslag die wij morgen zullen horen is misschien iets heftiger, ik weet dat alle medische omstandigheden en resultaten wijzen in een positieve richting. Toch ben je natuurlijk niet eerder gerustgesteld.  Als dat al mogelijk zou zijn, dat we dan horen dat het geheel is verwijderd zonder iets achter te hebben gelaten.  Ja, onze wereld heeft op zijn grondvesten geschud.  Voor iemand die in de provincie Groningen resideert, waar door aardbevingen geteisterde gebieden liggen, misschien een onlogische omschrijving.  Al wonen wij dan helemaal onderin tegen de grens met Drenthe.  Toch is schudden op onze fundamenten misschien wel de juiste omschrijving.  En om de vergelijking meteen maar door te trekken, wij wonen dus buiten het gebied waar men te kampen heeft met deze bevingen met alle nare gevolgen die daar inherent aan zijn.  Zo ook met ons leven, wij komen er bij langs.  Dichtbij langs, maar wel er bij langs.

Er zijn meer, die op onze digitale snelweg, hun epistels voor een ieder die het lezen wil tentoonspreiden.  In de meeste van deze gevallen wordt het laatste hoofdstuk door een ander geschreven.  Dat klinkt voor mij ontzettend hard, ook ik heb een tijd met die gedachte geleefd.  Hoe gaat het straks allemaal, waar ben ik over een jaar ?  Zal er iemand zijn die mij zou missen ?  Nu moet ik die vragen, naar het lijkt achter mij laten maar het is net als dat iemand tegen je zegt, “ Vergeet het maar weer “.  Hoe moet dat, hoe vergeet je iets ?  Niet weten is één, maar iets wat geweten is dat blijft.  Hooguit dan dat het een beetje vervaagt, maar het zal altijd blijven.  Ik wil dit verhaal besluiten met iets positiefs, al twee keer heb ik buiten een stukje gelopen.  Misschien met de snelheid van een bejaarde maar toch.  Vannacht ben ik zeker twaalf keer van bed geweest om de druk in mijn blaas weer wat te verminderen.  Misschien toch iets als een blaasontsteking, zal het morgen wel even vragen.  Ja, het kan ook liggen aan het feit dat ik gestopt ben met de pijnstillers misschien nog maar even, zij het in afgeslankte vorm, mee doorgaan.  Maar elke keer als ik weer op bed ging liggen en elke keer dat ik van buiten naar binnen kwam, al is dat tot nu toe nog maar twee keer voorgekomen, elke keer voel ik me daar gelukkig mee.  Het zijn maar hele kleine dingen zult u denken en in wezen zal dat ook zo zijn, toch maken ze mij gelukkig.  Het is nog een lange weg te gaan, ik weet het.  Maar ik weet ook dat er zovelen zijn die meteen met mij willen ruilen.  Ondanks alle ongemakken die mij nu als een schaduw achtervolgen, soms zelf voor mij uitgaan.  Mijn waggelsnelheid is daar absoluut medeveroorzaker van.  Ondanks dat, zijn zij er waarbij de toekomst onzeker is.  Ik heb het nu wel over onze aardse toekomst, wat daarna komt daar zijn velen wel zeker van, in elk geval het vertrouwen op.  Zo ga ik weer verder, zo mag ik weer verder.  Ik hoop dat ik niet teveel dingen hier schrijf waar u niets mee kunt, vergeef mij dan mijn tekortkoming.  Wat ik alleen maar zou willen dat wij mogen weten hoe goed het leven is, niet altijd makkelijk niet altijd licht op te nemen.  Toch mag het goed heten, dat is mijn persoonlijke overtuiging.  Ja, ook als er morgen iets wordt medegedeeld wat wij niet zouden willen horen.  Maar dat zullen we dan ervaren.  Voor nu is het goed zo, en voldoende.

 

Advertenties

3 gedachtes over “Stapje voor stapje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s