Geleende tekst

Soms kom ik op facebook van die voorgekauwde berichtjes tegen, in de basis zullen ze als oprecht geschreven zijn, maar zodra deze op het eigen profiel geplaatst moeten of mogen worden.  Dan verliezen ze hun waarde, in de meeste gevallen stoor ik mij niet aan deze posts.  Vandaag trapte ik er in, een jaar geleden had ik dit gedeeld en het onnavolgbare fb team herinnerde mij daar aan, en gezien de afgelopen tijd en de toch wel heftige periode waar wij door heen zijn gekomen, heb ik daar een reactie bij geplaatst.  Wat dan weer als gevolg heeft dat het op mijn tijdlijn te zien is, waar dan door lieve en goede vrienden op gereageerd wordt.  Uiteraard vanuit de volste overtuiging mij en anderen daarmee te steunen.  En zo ervaar ik dat ook, alleen waren het niet mijn woorden, niet mijn verhaal, niet iets van mijzelf.  Die verhalen staan hier voor een ieder die het weten wil te lezen, dit ben ik dit is zoals ik het leven dat ik op dit monent leef of geleefd wordt ervaar, en hoe ik daar mijn weg in vind.

Gelukkig werd ik daar door een hele goede vriendin van mij op attent gemaakt, ik heb mijn reactie meteen verwijderd, dit is niet wat ik wil dit is niet mijn manier, dat weet ik.

Wat is dat wel, voor diegenen die mijn afgelopen geschreven epistels eigen hebben gemaakt moet het begrijpelijk zijn.  Als iemand iets vanuit zichzelf schrijft, dan is dat uniek te noemen, en dan niet alleen de wijze van en de gebruikte woordkeuze of zinsbouw.  Nee dan is het zo bijzonder omdat het iets van hem of haar zelf verteld, en dat kun je niet eenvoudig knippen en plakken.  De werkelijke kracht en betekenis van het geschrevene ligt verscholen in het feit dat het eenmalig is, een ander zal het, indien diegene zich wil uiten over zaken, die zal het op een volledig andere wijze doen.

Al te veel vrienden heb ik verloren aan deze slopende ziekte, ook velen hebben het van nabij meegemaakt, en ook zijn zij er die er net als ik nog midden in zitten.  En nu lijkt het medisch gezien er op te wijzen dat ik misschien wel genezen ben, dat zullen we donderdag te horen krijgen, maar toch zal ik het de rest van mijn leven bij mij dragen.  En gelukkig is dat voor iemand die deze ervaring niet aan den lijfe heeft ondervonden een onmogelijkheid, ik benadruk hier dat het gelukkig is.  Zeker kan dit bij benadering gevoeld worden, zelf heb ik al meerdere gedichten mogen schrijven waarvan ik te horen kreeg van zij voor wie ik het maakte, “ Jij verwoordt precies wat wij voelen ”.  En een tijdlang heb ik dat ook geloofd, nu nadat ik een paar maanden zelf geraakt ben, weet ik wel beter.  Sterker nog, als ik een aantal van deze gedichten lees, dan lees ik nu echt iets anders dan wat ik bij het maken meende te mogen verwoorden.  Dat brengt mij terug naar Frits, een vriend die helaas op veel te jonge leeftijd is overleden aan deze voor velen slopende ziekte.  Zijn overbuurman en goede vriend ik noem hem Will, ook destijds een hele goede kennis van mij en ook op veel te jonge leeftijd gestorven aan kanker.  Ik heb er een hekel aan dit woord te gebruiken maar het is gewoon zo, deze overbuurman had hem indertijd verteld wat er met hem aan de hand was.  Later toen ik bij hem op bezoek was nadat de ziekte was teruggekeerd, hadden wij het over hoe iemand zo’n gegeven verwerkt, en of het werkelijk begrepen wordt, of dat überhaubt in te schatten is.  Frits vertelde mij daar dat toen hem het bericht over de kwaal werd gebracht hij op dat moment pas werkelijk begreep wat hem ver daarvoor door Will was verteld, hij heeft het ook nog met hem besproken.  Dat is mij altijd bijgebleven, al vaak heb ik het daar wel in gesprekken met anderen over gehad, je weet pas hoe hard het binnenkomt als je het aan je eigen lichaam ondervindt.  En nu weet ik het ook, zij het dan dat in ons geval de kans op een goede afloop als zeer realistisch mag worden beschouwd.

Toch hebben wij het van zo ontzettend dichtbij gevoeld, er was zogezegd nog één grenspost te gaan.  En wij hopen en bidden dat die voor ons gesloten blijft.  Tegelijkertijd heeft het mij zo vaak verschikkelijk geraakt dat bij vele anderen, waaronder ook vele goede vrienden, de overtocht wel gemaakt moest worden, waarbij familieleden en vrienden aan de oever achterbleven.

Dit is mijn verhaal, niks is er van gekopieerd en geplakt het is helemaal zoals ik het ervaar.  Een heftig verhaal ik weet het. maar geen woord is er van gelogen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s