Hoe het begon

Al een aantal maanden had ik het voor mijn doen te druk, zowel op het werk als wel met veel dingen in ons kleine huiselijke kringetje.  Ik ga hier niet heel diep op in, alleen dat onze oudste dochter in april een levensloos kindje, Julietta, ter wereld heeft gebracht.  Dat is iets wat haast ondragelijk is, we hebben het samen proberen te verwerken, maar het is ongelovelijk zwaar.  Verder is het gewoon geen succesvol jaar geweest, daar zijn we inmiddels wel van overtuigd.  Toch mogen we terugzien op een jaar waarin we gedragen zijn en elkaar gedragen hebben, het is goed geweest en dan doel ik natuurlijk niet op de onaangename gebeurtenissen, alleen op de wijze waarop we daar doorheen zijn gekomen.

Van de huisarts kreeg ik het dwingende advies even kalm aan te doen, ik en kalm aan doen, jaja. Zij kende mij nog niet, in voorgaande gevallen ging ik altijd naar de andere arts.  Toch moet ik achteraf toegeven dat ze meteen wist hoe ik in elkaar zat, na twee weken viel voor mij toch het doek, of het muntje net hoe je het bekijkt.  In die periode heb ik het niet makkelijk gehad, hier had ik nog nooit mee te maken gehad, dit soort dingen overkwamen mij niet, ik kon altijd de hele wereld aan zij het dan op mijn manier.  In die tijd en eigenlijk al een paar weken daarvoor had ik af en toe wat vervelende druk op mijn blaas, niet dat er drang was om te urineren, nee het was net of er iets tegen de bovenkant van mijn blaas aan zat.  Na een aantal keren aandringen van Gea en en mijn dochter Jiska, ben ik toch maar bij de huisarts langsgeweest.  Ik ging er eigenlijk van uit dat het te maken had met mijn liesbreuk van een aantal jaren geleden. Nadat ik mijn klachten had verteld ging zijn vermoeden uit naar iets als een ontsteking, toch wilde hij even mijn prostaat checken, “Op zich voelt het niet verkeerd, hooguit een ietsjes vergroot, misschien toch maar even de PSA laten controleren ”.  Dat was dan de eerste keer dat ik daar serieus iets van hoorde, natuurlijk is er wel eens vaker wat over verteld maar het was iets ver bij mij vandaan.  Nu zou dat gaan veranderen, de waarde in mijn bloed was te hoog, daar werd ik door hem over gebeld, er zou een afspraak met het ziekenhuis worden gemaakt.

Daar werd door de uroloog geconstateerd dat één kant van mijn prostaat wat ruw aanvoelde, kon best wel iets kwalijks zijn maar ook wel een ontsteking.  We zouden eerst maar een zware antibioticakuur toepassen, daarna zouden we verder kijken.  Als de kuur was afgelopen zou ik weer bloed gaan prikken en er zou dan eventueel indien nodig verder onderzoek volgen.  Dat was de uiteindelijk het geval, mijn PSA waarde had omlaag gemoeten na die kuur, het tegendeel was echter gebeurd, van 8.7 naar 11, dat baarde de uroloog zorgen, dit was niet goed.  Langzaam begon er zich een beeld te vormen waar ik ten eerste niet op had gerekend en ten tweede niet op had gehoopt.

Na het gesprek waarin, zij het dan niet met de zware benamingen, werd gesproken van iets in mijn prostaat wat daar niet zou moeten zijn.  Ook in welk stadium het proces zich bevond, werd op een wat met voorzichtige wijze ter sprake gebracht.  Maar voor ons, mijn vrouw en ik, werd het duidelijk genoeg.  Dit zijn dus de gesprekken waar wel eens iemand die het overkwam niet over begon.  Zo gingen deze, achter gesloten deuren gehouden, besprekingen dus.  Zo word men er alvast een beetje op voorbereid, het kon nog vele kanten opgaan, maar er was iets goed fout.

De volgende stappen waren een biopsie en een MRI scan, vaak in die volgorde, maar de urloog overwoog te beginnen met de scan, dan kon vlak daarna de biopsie gedaan worden, in het andere geval zouden we een aantal weken moeten wachten vanwege het feit dat de prostaat dan niet juist in beeld kon worden gebracht.  Maandag begon het en woensdag volgde het kleine hapjes wegnemen via mijn endeldarm, voor wie dit niet kent, hou dat zo.  27 December hadden wij een afspraak voor het definitieve gesprek, daar kwam ook het informatieblaadje van KWF op tafel te liggen, geloof me dat wil je niet.

Dat was het begin, het hele ingrijpende gebeuren hebben we nu bijna gehad alleen nog de uitslag van het laboratorium van mijn prostaat deze week.  Daarna kunnen we misschien voorlopig het boek sluiten, maar het kan ook zijn dat er een vervolg op komt.  Later zullen we dat weten, op dit moment alleen maar op vertrouwen. Hier moet ik, hier mag ik vermelden dat dat, voor mij persoonlijk dan, op een vertrouwde wijze gaat.  Een onverdiende zegen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s