Het hoge gras

Halverwege de jaren zeventig hebben mijn ouders eens een vakantiehuisje mogen huren van een klant van mijn vader, hij was vertegenwoordiger in bouwmaterialen beetje de voorloper van Gamma alleen komen die niet bij je langs maar wordt er verwacht dat je bij hun je bouwgerelateerde zaken komt ophalen, mijn vader ging nog bij de klanten langs. In de week was mijn moeder met één van mijn broers al daar naar toe gegaan, wij kwamen daar, zover mijn herinnering reikt, vrijdagsavonds naar toe.  Het was een zeer ruim stuk grond waar het betreffende huisje zich op bevond midden in een diep bos, echt puur natuur. Ook het geluid van passerende auto’s drong niet door tot de rustgevende omgeving. Landal zou tegenwoordig op plekken van deze grootte minimaal vijftien huisjes plaatsen daarnaast een speelplek voor kleine kinderen een tennisbaan en een houten onderkomen waar de welbekende Bollo de beer, hun mascotte zogenaamd woonde. Mijn dochter heeft een half jaar stage gelopen op zo’n park en vanwege ziekte is haar één keertje gevraagd met deze verkleding tussen de daar zich ophoudende gasten te begeven, het schijnt zo te zijn dat de meeste Bollo’s in feite Bolla’s zijn, ja jonge dames die zich in dat stinkende pak hijsen en dan die nogal zware kop over hun hoofd plaatsen, geen pretje aldus mijn dochter maar wordt er niet altijd gezegd dat je alles eens moet meemaken.

Terug naar Schoonoord, want daar bevond zich het gehuurde optrekje, zaterdagmorgen nadat ik was opgestaan ben ik met onze hond naar buiten gegaan, daar ‘s morgens in de vroegte in het mooiste seizoen van het jaar, wat mij betreft is er geen mooier jaargetijde dan de herfst, daar die ochtend voelde ik mij echt gelukzalig. Nog precies weet ik mij dat voor de geest te halen, hoe de hond met vier poten tegelijk omhoog bleef springen tusssen het hoge gras bijna net zo hoog als Moordje, zo was zijn naam, was.

Het moge duidelijk zijn dat ik hier iets wil benadrukken, en dat hebt u goed ingeschat, ten eerste dat toen ik vanmorgen wakker werd, tegen vier uur, dat ik mij gelukkig en gezegend voelde om de simpele reden dat er ‘s nachts niet was weggelopen uit mijn urineleiding, alles was droog.  Dat is een gegeven waar ik mij in de voorgaande 56 jaren van mijn leven nog nooit om heb druk gemaakt, ik was er niet eens mee bezig. Mijn hele leven heb ik dat als normaal beschouwd, nu weet dat dat helemaal niet zo normaal is, het is elke dag een rijke zegen dat we er niet bij stil hoeven te staan.  Het tegendeel is waar, het is maar een gegeven.

Het tweede waar ik aan moest denken is van geheel andere aard, ik waarschuw nu alvast u kunt nu stoppen met lezen. Mocht u dat niet doen, ik neem geen enkele verantwordelijkheid dat u hierna anders tegen bepaalde afweringsrituelen gaat aankijken.  Ziet u, zoals de hond met hoge sprongen boven het net iets hogere gras probeerde uit te komen, zo doe ik mijn best bij het plassen mij het daar aanwezige krulhaar opzij te schuiven derhalve mijn aftappunt in zicht te krijgen, laat ik het zo zeggen. Als het schaamhaar langer is dan een plassertje heeft springen, zoals de hond deed, geen enkele zin.  Met net een zware operatie nog geen week geleden achter de rug is springen al helemaal niet een lichamelijke activiteit die een bevorderlijke uitwerking op het genezingsproces tot stand zal brengen, maar dat terzijde.  Al snel heb ik daar een passende oplossing voor gevonden, ik waarschuw nu voor de laatste maal alleen verder lezen als u het echt met alle geweld wilt weten.  Ik heb mijn baardtrimmer ter hand genomen, nu is de verhouding in grootte enigszins hersteld, nog even klein maar door de zich daar omringende nu wat ingekorte haardos lijkt het weer wat grotere proporties te hebben aangenomen.  En het wordt zo weer een stuk hanteerbaarder, niet is graven en zoeken nee hoor gewoon eenvoudig en snel voor het grijpen.  En op het moment dat er enige drang in mijn blaas ontstaat ben ik op de afvoer wat meer voorbereid.  Ik voel mij echt gedragen door alles heen, en ik zou de laatste zijn om niet soms wat kritisch en negatief over te komen.  Maar ik heb daar geen enkele reden voor, het is goed zo ik geniet elke dag van mijn nieuwe leven. En hoop en bid dat het alleen maar zo mag blijven, mijn gemoedstoestand dan, verder hoop ik op nog wel een aantal verbeteringen, maar zover wil ik in deze verhalen niet gaan.  Er zijn wat dingen daar schrijf ik niet over, zouden Gea en mijn dochters ook niet op prijs stellen. Het ga u goed, mij in elk geval wel.

Advertenties

Een gedachte over “Het hoge gras

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s