Morgen weer zonder

We kregen bericht van het ziekenhuis wanneer de katheter er uit gehaald zou worden, en ook de definitieve uitslag van de operatie.  Dat zou volgende week donderdag zijn, ik vond dat nog een lange tijd duren aangezien de uroloog had gezegd dat een week voldoende was om de urineleiding te laten herstellen.  Helaas als het niet anders is dan maar een weekje langer met een zak en een slangetje.  Toch heb ik maar besloten contact op te nemen met het Scheper ziekenhuis, en wat bleek ?  Langer dan een week met deze toestand zitten was niet raadzaam.  De uroloog geeft altijd aan dat een katheter hooguit een week in deze gevallen nodig was, het was niet aan te bevelen er langer mee te lopen.  U zult zeggen, goed dat je gebeld hebt.  Ja dat is waar, maar ik denk dat het altijd verstandig is zelf een vinger aan de pols te houden.  Maar voor diegenen die dus niet twijfelen en informeren zit er dus niks anders op dan nog een week langer met een stukje plastic uit hun fluit, in mijn geval op dit moment fluitje, rond te lopen.  En nee, ik ben niet boos of teleurgesteld, vind het alleen een beetje vreemd.  Aan de andere kant blijkt maar eens te meer dat de patiënt, ik in deze casus dus, zelf wel er bij moet blijven en niet zomaar alles klakkeloos aannemen.

Lang geleden, ik ga even terug naar 1972, toen ben ik ook geopereerd.  Voor die ingreep had ik nog een blindedarm er na niet meer, dat was eigenlijk het hele verhaal.  Toen stonden er nog tien dagen voor, tegenwoordig stap je ‘s morgens met je blindedarm, al dan niet ontstoken, het hospitaal binnen en ‘s avonds wordt je in een rolstoel zonder het wormvormig aanhangsel weer naar buiten geschoven.  Ik heb toendertijd nog wel de kans gezien er drie dagen van af te snoepen, ik had de behandelend arts kunnen overtuigen dat mijn ouders hun trouwdag hadden en dat ik daar graag bij wilde zijn.  Hij geloofde mij op mijn woord en bij hoge uitzondering mocht ik de verblijfsduur beperken tot een week.  Ja ik heb altijd al moeite gehad mij binnen de vastgestelde lijntjes te bewegen, een grens is om te passeren niet om achter te blijven staan.

Morgen zal het er dus op aankomen, zodra ik weer op eigen kracht kan afwateren en of het daar dan bij blijft.  Het voelt best wel spannend aangezien ik niet weet wat er verder aan zenuwen beschadigd danwel verwijderd is.  Gek eigenlijk dat tot negen weken terug ik me hier helemaal niet mee bezighield, maar goed ook natuurlijk, het leven zit vol verrassingen.  Leuke en minder leuke verrassingen, deze viel dus in de categorie minder leuk.  Om het maar zacht uit te drukken.  Tot zover heb ik de steun gekregen, en ook vanaf hier zal ik dat ontvangen.  Ik laat het allemaal over mij heen komen, en probeer mijn beide benen op de grond te houden.  Mijn vrouw en dochters staan steeds voor mij klaar in alles, van het helpen met mijn steunkousen aan te trekken, dit omdat ook de lympfeklieren zijn verwijderd.  Tot aan mij eten en drinken voorzetten, en mij helpen herinneren de pijnstillers op tijd in te nemen.  Nee, ik heb eigenlijk niks te klagen.  Hooguit vanwege wat pijn in mijn buik maar het wordt vast wat makkelijker straks.  En wat er verder nog op ons afkomt, we zullen het met open armen ontvangen.

Ik wil voor nu alleen nog kwijt dat de wijze waarop wij door de artsen en assistenten van het ziekenhuis in Emmen worden begeleid alle lof verdiend.  Ik heb, ondanks dat er wel eens een organisatorisch missertje tussendoor glipt, alle respect hoe er met de patiënten wordt omgegaan.  Ze nemen het echt serieus op, natuurlijk is het ook heel serieus.  Maar zoals ieder mens verschillend omgaat met deze zaken, zo is ook elke behandeling en inschatting van de begeleidende artsen absoluut belangrijk.  Laten we wel zijn, iemand die niet in staat is fouten te maken is tot niets in staat.  En voor zover mijn ervaring in de afgelopen weken reikt, zijn de fouten beperkt gebleven tot verwaarloosbare voorvallen.  Geen fouten van onherstelbare aard.  Daar doe ze ook best wel moeite voor, zo had de oudere dame die naast mij lag in het ziekenhuis zelf aan moeten geven welke kant de gebroken heup zat.  Zo zie je maar weer, een beetje meedenken en meewerken is nooit overbodig.

Misschien kent u het verhaal van die man waarbij ze het verkeerde been hadden geamputeerd, ze kwamen daar te laat achter en hebben toen ook het tweede been afgezet.  De arts sprak de volgende dag zijn verontschuldigingen uit en besloot met de woorden, “ Ja, u kunt nu wel een rechtzaak aanspannen, maar geloof me, u hebt geen poot om op te staan “.  Einde citaat.

Advertenties

Een gedachte over “Morgen weer zonder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s