Een gedachte die leeft

Als ik zo voor het keukenraam naar buiten sta te kijken naar de voederplekken voor de vogels, denk ik hoe goed het eigenlijk is. Vogels moeten elke dag, met name in de winterperiode, zien te overleven.  En niet iedereen zal onze gevederde vriendjes regelmatig van voederbollen, graansilo’s en wat al niet meer te verkrijgen is, voorzien.  Terwijl ik daar zo sta te staren denk ik hoe goed ik het heb, een dak boven mijn hoofd een plek om te slapen, een warm gezin om mij heen en veel vrienden.  Die vooral ook in deze wat zwaardere periode in mijn leven, met mij meeleven.  Bij de vogeltjes in het voederhuisje zie ik dat niet, zodra er eentje aan komt vliegen duikt een ander weer opzij naar een ander plekje waar wij voedsel hebben hangen.

Mensen kunnen elkaar helpen, mogen dat ook doen.  Vaak met een kaartje of een telefoontje en tegenwoordig met behulp van de digitale mogelijkheden, op nog zoveel andere manieren.  Het schrijven wat ik hier nu doe valt daar ook onder.  Wat er dan gezegd wordt is nog wel eens verschillend van aard, niet iedereen weet goed hier mee om te gaan.  Daar is niks mis mee elke reactie of vorm van iets laten weten is goed.  Er is geen goed of fout, hooguit dan het laten.  Maar ook dat is menselijk, enerzijds hebben we het vaak in ons denkbeeld te druk, maar soms blijft het er ook gewoon bij.  Veelal zie je dit laatste veranderen wanneer er bij de desbetreffenden zelf iets voorvalt.  Dan wordt er toch anders tegen aan gekeken, en geloof me ook dat is zoals het is niets meer en niets minder.

Er is één ding wat ik hier nog wilde verwoorden, ik ga er van uit dat ik gerechtigd ben om dit te mogen doen.  Het gaat om het welbekende, “ Gevecht tegen de kanker ”.  Daar heb ik de laatste paar dagen toch wat over na zitten denken, en ik zie dat dus niet zo.  Volgens mij kun je niet tegen kanker vechten, de artsen en medici kunnen, met de hun ter beschikking staande middelen een poging doen de tumor of tumoren te verwijderen.  Zij kunnen hun best doen, en ik ben overtuigd dat zij ook elke keer tot het uiterste gaan om dat doel te bereiken.  Helaas ook zij kunnen niet altijd winnen.  Het is in mijn visie geen strijd, we kunnen gezond leven we kunnen ons houden aan de adviezen van deskundigen.  We kunnen ons zelf sterk maken door te geloven op een goede afloop, maar vechten komt daar wat mij betreft niet in voor.  Strijdbaar zijn misschien, maar hoe zou ik moeten vechten tegen iets dat in mijn lichaam zit.  Nu als het allemaal goed is, zat.  Het is net als Don Quichot het blijft vechten tegen de windmolens, tegen een denkbeeldige vijand.

Wat ik wel geloof is dat de kanker zich gewonnen kan geven, dat klinkt misschien raar maar de wind kunnen wij niet stilhouden daar hebben wij geen grip op.  We kunnen schuilen tot de wind is gaan liggen, net zoals we mogen schuilen bij Hem tot de storm is bedaard.  Ook dat is geen strijd, geen overwinning die wij kunnen behalen.  Ik weet dat dit een uitgesproken mening is die niet iedereen met mij zal delen.  Ik zeg ook niet dat ik gelijk heb, maar wel dat ik het op deze wijze geloof en ervaar.  En ieder ander is vrij om daarvan te vinden wat hij of zij voor waarheid houdt, daar lig ik geen moment wakker van.

Wat ik hier alleen maar probeer uit te leggen is dat we de zaken die ons leven raken, de paden die ons pad kruizen altijd weer een reden mogen zijn om te realiseren waar we staan en waar we naar toe gaan.   Daarnaast ook waar anderen zich bevinden.  Niet zoals dat musje dat koolmeesje wegjaagd om te kunnen eten, er is genoeg en als de silo’s leeg zijn dan zullen wij ze weer vullen.  Helaas is dat niet aan dieren besteed, alleen de mensen zijn met die eigenschap gezegend.  Het gaat er nu alleen nog maar om of we bereid zijn deze te gebruiken, of om alleen maar met grote woorden en gevleugelde uitspraken de afstand in acht te houden.  Nee, niet te dichtbij zo is het ver genoeg, “ Opzij jij, dat is mijn vetbol “.

Hopend dat ik niet begin door te slaan in mijn gedachtes, per slot van rekening zit ik wel onder de pijnstillende medicatie en de naweeën van een zware ingreep.  Nee, ik geloof dat ik het wel helder op een rijtje heb, mocht dat niet zo overkomen dan mijn excuses en laat me dat even weten alle hulp is welkom.

Advertenties

Een gedachte over “Een gedachte die leeft

  1. Bij het lezen, komt er een versje naar boven uit mijn poesiealbum;
    HIJ, Die geen vogeltje vergeet
    Die, al jouw vragen kent en weet
    Die trouwe Vader weet gewis
    wat voor Zijn kind het beste is!
    Zo mogen we schuilen bij Hem, Die boven ons is, met Zijn zegen, naast ons is, met Zijn troostende armen en onder ons is, om ons op te vangen als wij dreigen te vallen!
    Dat te weten, geeft geweldige dankbaarheid, groot vertrouwen en heerlijke rust.
    Veul loifs van ons ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s