Hoe het had gekund, maar niet is

Heel lang geleden heb ik eens een verhaal gehoord wat ik al meermaals heb verteld aan anderen, waar het vandaan komt weet ik niet.  Misschien eens door een dominee in een preek, maar voor hetzelfde geld heb ik het een keer op tv gezien.  Het gaat over een man die een ernstige tumor in zijn hoofd heeft ergens bij zijn ogen.  Daar moet hij aan geopereerd worden en daarbij is hem verteld dat, gezien de ernst en grootte van het gezwel, dat hij na de ingreep blind zou worden.  Dat zijn heftige mededelingen, ik weet zelf inmiddels hoe bepaalde woorden uitgesproken door zij die er verstand van hebben harder overkomen dan dat het in één of andere film op het scherm door een personage geacteerd wordt.  Toen na de operatie het verband van zijn ogen werd verwijderd kreeg de man licht te zien, hij kon kijken hij was zijn zicht niet verloren.  Tijdens de ingreep was gebleken dat de tumor zodanig verwijderd  kon worden dat zijn ogen geen schade opliepen.  Elke morgen dat hij wakker werd en zijn ogen opendeed was hij dankbaar dat hij kon kijken, gewoon zien wat er gebeurd.  De zon die opkomt, bekende gezichten, het kunnen lezen in een boek.  Of tv kijken, waar dan waarschijnlijk één of ander feuilleton over een ziekenhuis op te zien is waar door een slecht acterende arts de mededeling wordt gedaan . . . ja vult u verder maar aan, een gespeelde nep waarheid.

Klinkt het u vreemd in de oren als ik hier nu schrijf dat ik een zeer gelukkig en gezegend mens ben, zo ervaar ik het nu echt.  Het is inmiddels de vierde dag na de operatie en ik heb nog best veel pijn, mijn buik voelt alsof er iemand met zijn hand, als in de ballenbak bij lingo, heeft zitten wroeten.  Langzaam aan komt mijn stoelgang weer op dreef persen is geen optie, en dan zit er ook nog steeds een plastic slangetje tot aan mijn blaas naar binnen geschoven.  Waar zoals mij verteld is een met water gevuld ballonnetje zit om te voorkomen dat het geheel vroegtijdig mijn gepijnigde lichaam verlaat.  Waarom ik mij dan toch zo optimistisch en goed voel, omdat ik mag weten dat het zoals het er nu uitziet alles goed komt.  Niet supergoed niet fantastisch niet overweldigend nee gewoon goed.  En dat is zoveel meer waard dan wat ook maar.  Ik weet dat er nog een lange weg in het verschiet ligt, maar ik weet ook dat Hij die mij tot zover gedragen heeft dat ook in wat komen gaat blijft doen.  Geloof me ik ben geen heilig boontje verre van dat, maar ik heb nog nooit een moment kunnen en willen twijfelen aan Zijn bestaan  En dat alles wat mij overkomt iets is waar ik mee verder kan en mag.

Hoevelen hebben niet die zegen gehad, al zeg ik dat natuurlijk verkeerd het hele leven is een zegen, alleen is het vaak zo dat wij het niet door hebben.  We beschouwen het als normaal.  Geloof mij, en ik denk dat ik inmiddels recht van spreken heb, geloof mij het is een onverdiende zegen als wij ‘s avonds naar bed kunnen gaan en ‘s morgens weer uitgerust mogen ontwaken.  Ook alles wat daar verder tussen die twee momenten ons leven raakt.  Zo graag zou ik iedereen op het hard willen drukken om dat elke dag weer te realiseren, en vooral goed naar je lichaam te luisteren.  Er zullen bepaalde dingen zijn die ik niet meer kan, ik weet niet hoe dat zal gaan ik weet ook niet of ik daar een weg in kan vinden.  Wat ik wel weet is slechts, en daar ben ik heilig van overtuigt, dat ik die weg niet alleen hoef te gaan.  En mocht het dan een keer te zwaar voor mij zijn, dan zal Hij mij dragen en zullen daar achter ons op het strand maar één paar voetstappen te zien zijn.

Het is niet zomaar dat ik een tweede kans heb gekregen, die kansen krijgen we elke dag.  Maar ik ben mij er de laatste tijd wel meer bewust van geworden hoe bijzonder dat is.  Ik weet dat mijn overbuurman de afgelopen week zijn vijfde van zes chemo’s gehad heeft, en ik weet dat hij en zijn vrouw niet weten wat er daarna door de arts verteld gaat worden.  Ik weet alleen, en dat mogen zij ook weten, dat er niets met ons gebeurt of dat Hij die in de Hemel is en over ons waakt er van weet.  Misschien een heel zwaar en ingrijpend verhaal, maar geloof me ik kan nog steeds lachen.  Behalve dan als ik naar dat piepkleine pukkeltje daar recht onder mijn navel waar het al eerder genoemde slangetje zijn, of moet ik zeggen haar, weg naar binnen gebaand heeft.

Bedankt voor de lieve reacties die wij mogen ontvangen wij voelen dat als heel goed, beter zelfs.

Advertenties

Een gedachte over “Hoe het had gekund, maar niet is

  1. Wat heb je een mooi talent gekregen, en idd ‘Ebenhaezer’ en Hij zal verder helpen, zeker weten! Mazzeltov Peter,ook voor allen je je lief zijn❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s