De laatste hobbel voor de operatie

 

Een oud collega van mij die sinds die tijd één van mijn goede vrienden is gebleven is indertijd gevlucht uit Bosnië.  Hij heeft dus best wel veel meegemaakt maar in mijn ogen altijd een prachtkerel gebleven.  Hij wilde vandaag wel met mij mee naar Emmen naar het ziekenhuis, om te steunen en om even weer goed bij te praten.  Daar zaten we dan vanmorgen om kwart over acht, ik moest er om kwart voor negen zijn maar ik mag graag op tijd komen.  Daar zaten we dus te wachten aan het begin van wat toch wel een heftige dag zou kunnen gaan worden.  Tien voor negen wordt mijn naam geroepen, netjes.  Met een nog vrije jonge medewerker loop ik mee, krijg daar wat uitleg en een injectie met stoffen die nodig zijn om een botscan tot een goed verloop te brengen.  Vanaf dat moment ben ik waarschijnlijk radioactief, dat is een hele stap voorwaarts vooral zonder dat radio.  Van mij wordt verwacht dat ik mij om kwart voor twaalf weer meldt, dan zal de eigenlijke scan plaatsvinden.  En een hele morgen in het ziekenhuis zitten wachten leek ons al niks, dus Emmen in en op naar het altijd gezellige Brownies en Downies, heerlijke kop cappuccino met een stukje Tiramisu geflankeerd door het ons netjes gevraagde toefje slagroom.

Nog even een uitstapje naar de plaatselijke kringloop, waar ik nog fijn weer twee elpees heb kunnen bemachtigen. Tot zover het tussendoortje, weer terug naar de meneer van de botscan.  Keurig om kwart voor twaalf wordt ik meegenomen naar de ruimte waar het grote gevaarte zich bevindt, ik ben machinaal houtbewerker en ben wel machines gewend.  Maar vaak kan ik dan wel inschatten welke handeling door verschillende machines verricht kunnen worden, bij het soort apparaten dat in ziekenhuizen wordt gebruikt heb ik meer moeite te begrijpen wat er mee gedaan kan worden.  Met de MRI had ik al eerder kennis mogen maken, daar is het verplicht een gehoorbeschermer te dragen.  Dat is zeker geen overbodige luxe, wat een hevig lawaai maakt dat ding.  Vrij logisch dat ik ook hier rekening had gehouden met een verhoogd geluidsnivo.

Terwijl ik daar zo een tijdje lig, nadat degene die mij begeleide een soort brede aftaster tot net zover boven mijn gezicht laat zakken dat ik het bijna met mijn neus kan aanraken.  Nee, hij kon handmatig de neergaande beweging stoppen, overrullen noemde hij het zelfs.  “ u hoeft niet bang te zijn “, tot dat moment had ik nog geen enkele aanleiding gehad bang te zijn, goed dat hij mij daar even op attendeerde.  Mijn armen door middel van een soort brede sjerp op de plaats gehouden langs mijn zij, een steuntje onder de knieën en de voeten met een spanbandje bij elkaar gehouden.  Terwijl ik daar dus zo lig denk ik, wanneer gaat het gebeuren wanneer begint dit werktuig zijn of haar kunsten te vertonen.  Niks helemaal niks, ik wou al bijna vragen of er iets niet in orde was.  Zoals ik zei, ik werk met machines en weet derhalve ook dat deze soms niet werken.  Vooral de computer gestuurde, die bepalen vaak zelf hoe wanneer en wat ze gaan doen.  Of gewoon geen enkel teken van leven gevend.

Opeens valt het mij op dat er wat meer licht van de in het plafond bevindende tl lampen mijn gezicht bestraalt.  Ik krijg dus door dat de tafel waarop ik lig langzaam uit de holle ruimte wordt geschoven, verder hoor ik helemaal niks.  Ik heb ook geen flauw idee van de tijd, totdat ik mijn hoofd ietsjes naar de zijkant draai en een grote klok op de wand ontwaar.  Ineens is het klaar en mag ik weg.  Op de gang besluiten we toch nog even langs afdeling urologie te gaan, morgen zou ik de uitslag krijgen maar wie weet is de informatie al eerder beschikbaar.   “De arts komt er zo aan, u mag wel even wachten “, wordt er desgevraagd vriendelijk medegedeeld.  Dan komt hij en vraagt of ik even mee wil lopen.  Of ik even mee wil lopen.  In mijn hoofd vraag ik, “Wilt U ook met mij meelopen, ik weet niet of ik dit alleen wel aankan”, en Hij gaat met mij mee.  Hij draagt mij daar de bespreekkamer binnen.

“ De foto’s zijn goed gelukt ”, zegt de arts meteen, “ Er zijn geen uitzaaiingen ”.

Dan krijg ik natte ogen, even wordt het teveel, wat een prachtig bericht.  De uroloog ziet het, en lacht met mij mee.  Dit is wel een feestje waart, vanavond een goed glas rode wijn met mijn allerliefste.  Dan moet ik weer denken aan mijn buurman, en vraag mij af waarom ik wel en hij niet.  Daar kan ik geen antwoord op geven.  Zo is het, hoe moeilijk dat ook met ons menselijke tekortkomingen te begrijpen is.  Geen kalme reis, denk ik dan, maar absoluut een behouden aankomst, en dat is het.

Advertenties

6 gedachtes over “De laatste hobbel voor de operatie

  1. Wat een mooi en fijn bericht voor jou Peter. Daar mag inderdaad op gedronken worden. Dat is weer even een kleine last minder. Maar verder toch sterkte nog gewenst, want je zult toch nog wel behandeld worden , verder neem ik aan.

    Like

    • Ja dat mag je wel zo noemen Metty, er zal vrijdag een operatie plaatsvinden waarbij de gehele prostaat verwijderd gaat worden en ook verder wat daar niet hoort te zijn, zal wel de nodige tijd voor herstel in beslag nemen, dank je voor je medeleven, ook de hartelijke groeten aan Martien

      Like

  2. Hij geeft ons die behouden aankomst, daar zul je soms hobbels voor moeten nemen. Maar ook dan zal Hij daar zijn om, als de hobbel te hoog is, je er over te tillen! Sterkte Peter!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s