De zin, het woord

Er zijn van die dingen waar men liever geen gesprek over begint, juist het tegenovergestelde krampachtig worden pogingen gedaan om de zaak niet bespreekbaar te maken.  In het ergste geval worden mensen soms gemeden en als er dan door onverwachte wendingen van het lot toch een ontmoeting plaatsvindt, bijvoorbeeld als je iemand treft in de wachtrij voor de kassa van de plaatselijke buurtsuper, dan nog wordt er van alles geopperd om maar niet op het onderwerp te komen.  Ik prijs mij gelukkig dat ik zelf nog niet vaak met deze ervaring te maken heb gehad.  Natuurlijk gaat niet iedereen die ik tegenkom en een praatje mee maak diep op de kwestie in maar echt uit de weg gaan, hooguit een enkeling waaraan ik zelf ook niet direct mijn ziel en zaligheid bloot zou willen leggen.  Nu zult u zich afvragen waarom ik dat hier dan wel doe.  Op deze wijze, het schrijven en op mijn site plaatsen is toch een beetje een éénrichtingsverkeer.  En daarnaast kan ik ook goed bedenken wat ik wel of niet kwijt wil, in een gesprek gaat dat nog wel eens iets te ver.  Het is ook niet eerlijk om iemand op te zadelen met toch wel wat ingrijpende gebeurtenissen die mij op dit moment bezighouden.

Wat ik zeggen wou is dat het niet erg is als iemand moeite heeft om oprecht een ander aan te spreken als je weet dat diegene in een wat zwaardere tijd zit.  Dat kan natuurlijk van alles zijn, van ontslag tot een ongeluk met hun bolide.  Het sterven van een huisdier het pijnlijke vroegtijdige einde van een zwangerschap, tot een mislukte zelfmoordpoging ondernemen van een huisgenoot.  Dat laatste heb ik gelukkig zelf nog niet meegemaakt wel van heel dichtbij, ook een aantal wel geslaagde pogingen trouwens.

Ernstige ziektes is misschien wel één van de meest ontweken onderwerpen naast overlijden dan.  Tenminste in de gesprekken die ik wel eens met anderen gehad heb is mij dat vaak verteld.  En ergens is dat natuurlijk logisch, zolang we er niet zelf met de neus op gedrukt worden zijn dit toch ingrijpende gebeurtenissen waar je liever niet over begint.  Liever zoveel mogelijk mijden, en net doen of je er niet mee bezig bent of door geraakt wordt.  Is dat erg ?  Ik denk diep in mijn hart van niet, het is echt een vorm van zelfverdediging.  En het is mijns inziens ook zo dat als dit bij jezelf of heel dichtbij je voor komt dat je daar de kracht voor krijgt.  Ik spreek nu volledig voor mezelf, de kracht om met datgene om te kunnen gaan.

En dan zijn we er, we kunnen ons niet in alles inleven.  Niet door alles wat anderen overkomt ons laten raken, we zouden dan geen leven hebben.  Daarvoor zou ons de kracht en moed ontbreken.  Even een klein stapje verder.  Is er op het moment dat ik dit schrijf iets levensbedreigend met mij aan de hand ?  Nee zoals het nu lijkt niet, kijk zekerheid heb ik niet en dat er iets mis is, lijkt inmiddels overduidelijk.  Daar zal verder onderzoek en een operatie meer duidelijkheid over moeten bieden.

Dus ook als er nog geen sprake is van zware tijden, kan de beleefde spanning en onzekerheid wel van dien aard zijn dat er soms wel maar soms ook niet over begonnen wordt ook dat is menselijk.  Al denk ik dat men dan vaak bang is iets los te maken waar dat de ander nog helemaal niet aan toe is.  Eigenlijk is het best wel lastig het onder woorden te brengen, te snel wordt iets net even anders begrepen dan ik een poging deed het te verwoorden.

Dit zijn mijn ervaringen ik laat ieder ander er volledig vrij in om daar een eigen mening over te hebben.  Maar vergun mij de mijne.  Laten we het er op houden dat elk hoofdstuk in een boek zijn eigen charme heeft, en ik ben nog met het voorwoord bezig.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s