Wat je te horen krijgt

Wat ik niet zou willen is gebeurtenissen beschrijven die het hele proces van onderzoeken, uitslagen en behandelingen gewoon te beschrijven.  Ik geloof niet dat daar iemand op zit te wachten.  Het zijn eigenlijk de dingen er om heen wat mij eerder tot schrijven zal brengen.  Kijk eerst dacht ik dat er iets met mijn blaas was vanwege een paar jaar geleden geopereerde liesbreuk, een soort van druk op mijn blaas.  Maar zoals ik het nu voor mezelf bekijk heeft dat er misschien helemaal niets mee te maken gehad.  Want zoals de artsen mij nu meermaals hebben verteld, schijnt het met deze kwaal zo te zijn dat je er helemaal niks van voelt.  Ze noemen het daarom ook vaak een sluipmoordenaar, zodra er klachten komen is het in de meeste gevallen al in een vergevorderd stadium.  Ik was er dus op tijd bij, liever zeg ik ik mocht er op tijd bij zijn.

Dat moet natuurlijk nog blijken, aangezien de operatie nog moet gebeuren.  Maar volgens de uroloog zit het nog ingekapseld.  Wel werd er door hem geantwoord op de vraag van mijn vrouw, dat het al minstens vijf jaar geleden is begonnen en misschien wel langer.  En nee, ik heb geen enkele signalen gevoeld die daar op wezen, eigenlijk is dat best wel heftig om te horen.  Ik denk dan, hoeveel mannen lopen er op dit moment onwetend rond met een tikkende tijdbom in de vorm van prostaatkanker.  Ik moest het woord toch een keer gebruiken.  En wetende dat mij al door twee urologen is verklaard dat álle mannen hiermee te maken krijgen.  Daar wil ik eigenlijk helemaal niet aan denken.

Wat ik wil proberen over te brengen met deze stukjes is wat het met mij als mens doet, hoe ik het voor mezelf ervaar.  Zoals ik al eerder schreef dacht ik vaak dat ik kon meevoelen en in dichtvorm verwoorden wat een ander meemaakte en vertelde, dat is natuurlijk niet mogelijk.  Je kunt eigenlijk pas ergens begrip van hebben als je het zelf aan den lijve of in je directe kring meemaakt.   En het afgelopen jaar zijn daar voor mij best wel wat dingen heel erg realistisch en dichtbij gekomen.

Even terug naar de eerste keer dat ik voor onderzoek, nadat geconstateerd was door bloedonderzoek dat iets niet in orde was.  Iets wat plaatsvond in mijn prostaat, waardoor de zogeheten PSA waarde te hoog was.  8.7 en dat mocht gezien mijn leeftijd rond de 2.5 á 3 liggen.  Ik ben dan iemand die relativeert maar tegelijkertijd alle mogelijke scenario’s  door mijn hoofd laat gaan, het is een gewaarwording die ik niet kende, die onbekend voor mij was.  Zo moet dat ook natuurlijk, wij kunnen niet een normaal leven leiden als wij steeds moeten denken wat er allemaal gebeuren kan, dat is niet vol te houden.  Wij weten dat er moeilijke ingrijpende gebeurtenissen kunnen voorvallen, maar kunnen en willen daar niet altijd mee bezig zijn.

Dan zit ik daar, voor de eerste keer, te wachten in het ziekenhuis.  Ik was die keer alleen gegaan, en toen had ik het sterke gevoel, ik ben hier gewoon op visite er is niks met mij aan de hand, die anderen die hier zitten zijn ziek.  Straks krijg ik te horen dat het slechts om een onschuldige ontsteking gaat, even een kuurtje en hup weer verder met mijn leven.  En zo is het die eerste keer ook precies gegaan, een zware antibioticakuur voorgeschreven en na ruim twee weken even weer PSA meten.  Dat was het begin, later blijkt het dus toch niet zo onschuldig te zijn.  Maar misschien is dat wel hoe ik daar toch een beetje beschermd werd.  Het gaat in kleine stapjes, niet in één keer het ergste, wat bij anderen soms wel zo gaat.  En wat verschrikkelijk moet zijn om te horen.

Je weet dan wat je niet wilt horen, maar je krijgt te horen wat je niet wilt weten.  Wordt vervolgd, denk ik.

 

Advertenties

2 gedachtes over “Wat je te horen krijgt

  1. Je schrijft: niemand zit erop te wachten, maar misschien is het wel bevrijdend voor jou om er over te schrijven. Ik zou zeggen: denk aan je zelf en hoe jij je erbij voelt om ons deelgenoot te maken van jouw (hopelijk) Way To Recovery. Als mij zoiets zou overkomen, zou ik er over schrijven. Iets op papier zetten relativeert en lucht op. Misschien werkt dit bij jou ook zo.

    Like

    • De afgelopen veertig jaar en misschien wel al langer heb ik heel veel geschreven, meest gedichten maar ook korte verhaaltjes, of het oplucht kan ik niet zeggen, het is iets wat ik als eigen beschouw.
      Dat ik nu heel persoonlijke gebeurtenissen hier plaats is wel anders voor me, en het lijkt me goed af te gaan. Ook de reacties die er dan komen met name op fb, voelen goed, dank je voor het meelezen / meeleven, ik zal er met respect mee verder gaan.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s